Stowarzyszenie Rzeczoznawców Radiestezji

 

Strona główna
W górę

srr@vp.pl

02-362 WARSZAWA

IBL.ul. Bitwy Warszawskiej 1920r. nr 3 pok. 03

telefony :

SEKRETARIAT:

668640274

503076119

 

e-mail:

srr@vp.pl

PRACOWNIA:

608800577

BIULETYN

503076119

 

 

 

 

 

 

 

 

ZJAZD INTEGRACYJNY RADIESTETÓW

30.09 – 2.10. 2005

ŚRÓDBORÓW

„Ogólnopolski przegląd odpromienników radiestezyjnych”

Zorganizowany  przez Stowarzyszenie Rzeczoznawców Radiestezji wraz ze Studium Radiestezji i Ochrony Środowiska oraz Pracownię Badań Radiestezyjnych.

۞۞۞

Program Zjazdu

Piątek 30 września 2005 r.

  Inauguracja zjazdu – prezentacja – Andrzej Kolk –Warszawa


 

 Testowanie ekranów radiestezyjnych  - Jakub Zemła – Warszawa

Na rynku istnieje wiele, tzw. „cudownych i niezawodnych” urządzeń, których zadaniem jest poprawa warunków życia człowieka poprzez neutralizację szkodliwych dla zdrowia zadrażnień geopatycznych. Odpromienniki radiestezyjne to urządzenia, które swoimi właściwościami i oddziaływaniem mają zdolność skutecznego zmniejszania istniejących radiacji geopatycznych uznawanych za szkodliwe. Ostatnio coraz więcej pojawia się urządzeń, których działanie wzbudza wiele wątpliwości. Część z nich tylko nieznacznie zmniejsza szkodliwe promieniowania, zaś zakres oddziaływania innych jest znacznie mniejszy niż gwarantuje to producent, jeszcze innym nie można przypisać cech odpromiennika. Zdarza się też, że niektóre są źródłem wtórnych promieniowań. więcej→

 


 Odpromienniki – mit czy realna potrzeba? – Witold Nowikow - Gdańsk  

Określenie odpomiennik sugeruje , iż znamy istotę rozważanego promieniowania , jesteśmy pewni , bo potrafimy to udowodnić ,jego szkodliwości oraz ,że z powyższej znajomości natury rzeczy,  w sposób niejako oczywisty ,wynika sposób , program naprawczy , którego zmaterializowanym efektem końcowym jest odpromiennik .więcej→


 

   Ognisko

۞۞۞

Sobota 1 października 2005r.

  Odpromienniki w świetle współczesnego przyrodoznawstwa - - Witold Nowikow – Gdańsk

Współczesna nauka stwierdza istnienie w naturze czterech oddziaływań. Są to silnie i słabe oddziaływania jądrowe, siły elektromagnetyczne i siły grawitacyjne. Można oczywiście postawić hipotezę, że istnieje piąta siła natury, jeszcze nie wykryta, powodująca zjawiska paranormalne i obserwowalne jedynie wtedy gdy zjawiska te występują. Taka siła musiałaby jednak przenosić ogromną ilość energii, która to ilość jest niezbędna ,aby pokonać siły elektromagnetyczne. więcej→


 

  Odpromienniki typu KA i KA-H oraz możliwości ich wykorzystywania w praktyce radiestezyjnej i badaniach naukowych. – Andrzej Kolk – Warszawa


 

 

  Uwagi i ocena odpromienników stosowanych na terenie miasta Szczecina i województwa zachodniopomorskiego. – Henryk Adamski – Szczecin


 

 

 Odpromienniki i napromienniki do utrzymania wysokiej bioenergii  - Jan Kwaśny – Poznań


 

 

 Prezentacja moderatorów tła typu ERW – Tomasz Woźniak Warszawa


 

 

 Odpromiennik radiestezyjny JRC+ parametry, budowa i oddziaływanie. – Jaromir Olędzki – Krosno Odrzańskie

Odpromiennik ten był testowany przez Pracownię Badań Radiestezyjnych Stowarzyszenia Rzeczoznawców Radiestezji i otrzymał stosowne zaświadczenie. więcej→


 

 Istota i mechanizm działania ekranów RET - Ryszard Tomaszewski - Warszawa


 

 Zasady instalowania /pokaz/ RET-ów – Ryszard Tomaszewski – Warszawa


 

 Odpromienniki interferencyjne i absorpcyjne /przykłady/ – Tadeusz Moszyński – Wrocław


 

 

  Wieczorek przy muzyce.

۞۞۞

Niedziela 2 października 2005r.

  Odpromiennik z kamieni naturalnych zastępujący kamień  węgielny – Alicja Rospond - Gdańsk

               Neutralizator z kamieni naturalnych jest wspaniałym odpromiennikiem zastępującym kamień węgielny zakładany w starożytności, średniowieczu jak również w czasach nowożytnych przy budowie domu. Nazwa pochodzi od węgła czyli narożnika. więcej→


 

 Informacje o lubelskich odpromiennikach – Zbigniew Gembal i Ryszard Słowik – Lublin


 

 Ekrany w budownictwie przy pomocy materiałów budowlanych – Tadeusz Moszyński – Wrocław

               Człowiek żyjący w XXI wieku coraz częściej korzysta z wiedzy swoich przodków, coraz bardziej docenia znaczenie ekologii i zdrowego życia. Zwraca się ku wiedzy i własnej intuicji. Myślenie ekologiczne rozpowszechnia się w coraz w szerszych kręgach społeczeństwa. Wiele osób zaczyna interesować się jakie jest środowisko w którym żyje, a wpływa ono decydująco na jego zdrowie.

               więcej→


 

 Radiestezja miejsc mocy - Stanisław Polak-Warszawa

               Moje wystąpienie ma na celu zaprezentowanie dobrych stref (miejsc), w których człowiek odbiera koncentrujące się pozytywne promieniowanie radiestezyjne ziemi, a więc miejsca, w których nie stosuje się moderatorów (odpromienników) radiestezyjnych.

               więcej→


 

 Kamienne kręgi Gotów - Michał  Pfeffer - Warszawa

 

               Kromlech - z celtyckiego crom oznacza wygięty, a lech - kamień, jest to krąg z ustawionych pionowo kamieni, często wokół grobowca. Kromlechy stawiano w neolicie i w epoce brązu, najwięcej pozostało ich na terenach po celtyckich, ówcześnie gęsto przez Celtów zamieszkanych - w Europie w Anglii i Bretanii, z czego najstarsze datowane są na drugą połowę 4 tysiąclecia p.n.e. Były to najpewniej miejsca kultu i zebrań plemiennych.

                    więcej→


 

Wnioski końcowe – podsumowanie zjazdu. -Andrzej Kolk

 

۞۞۞

Miejsce zjazdu: Ośrodek Szkoleniowo – Wypoczynkowy TSKŻ „Śródborowianka”

ul. Literacka 6

Otwock -Śródborów

۞۞۞

Migawki foto ze Zjazdu Integracyjnego Radiestetów Śródborów 2005r.

 

Testowanie odpromienników  radiestezyjnych

-Jakub Zemła  - Warszawa

1. Założenia:

      Na rynku istnieje wiele, tzw. „cudownych i niezawodnych” urządzeń, których zadaniem jest poprawa warunków życia człowieka poprzez neutralizację szkodliwych dla zdrowia zadrażnień geopatycznych. Odpromienniki radiestezyjne to urządzenia, które swoimi właściwościami i oddziaływaniem mają zdolność skutecznego zmniejszania istniejących radiacji geopatycznych uznawanych za szkodliwe. Ostatnio coraz więcej pojawia się urządzeń, których działanie wzbudza wiele wątpliwości. Część z nich tylko nieznacznie zmniejsza szkodliwe promieniowania, zaś zakres oddziaływania innych jest znacznie mniejszy niż gwarantuje to producent, jeszcze innym nie można przypisać cech odpromiennika. Zdarza się też, że niektóre są źródłem wtórnych promieniowań.

Istnieje, zatem duża potrzeba obiektywnej oceny skuteczności odpromienników radiestezyjnych opartej na przejrzystej metodzie i jednoznacznych kryteriach.

Chcąc porządkować problemy związane ze stosowaniem odpromienników należy stworzyć do tego właściwy system i instrumenty, czyli:

§         Opracować ujednoliconą metodę testowania odpromienników opartą na obiektywnych kryteriach i prowadzoną w oparciu o proste procedury.

§         Utworzyć zespoły badawcze radiestetów do testowania odpromienników (przez stowarzyszenia lub Federację Stowarzyszeń Radiestezyjnych).

§         Przyznawać certyfikaty radiestezyjnej skuteczności odpromiennikom ocenianym pozytywnie.


 

2. Metoda testowania odpromienników:

2.1. Cel badań:

Celem badań jest:

§         Ocena skuteczności różnych odpromienników i ich przydatności w praktyce radiestezyjnej. Skuteczność należy rozumieć jako zdolność odpromiennika do trwałego zmniejszania promieniowań geopatycznych uznanych za szkodliwe dla zdrowia.

§         Wskazanie najlepszych odpromienników do neutralizacji szkodliwych promieniowań w pomieszczeniach zamkniętych (mieszkania, biura, obiekty inwentarskie, sportowe, itp.) i na przestrzeni otwartej (pola, ogrody, lasy, tereny rekreacyjne, itp.)

§         Stwierdzanie zgodności testowanych odpromienników z ich przeznaczeniem podanym w instrukcji przez producenta.

§         W dalszej perspektywie wyodrębnienie zbioru bezpiecznych i skutecznych odpromienników posiadających certyfikaty bezpieczeństwa radiestezyjnego.

2.2. Zakres badań:

Zakresem badań objęto następujące czynności i zagadnienia:

§         Zapoznanie się zasadą działania odpromiennika, z jego budową, instrukcją wstrajania i montażu.

§         Testowanie skuteczności działania odpromiennika według ściśle określonej procedury (opisanej w dalszej części).

§         Analizę materiału zebranego w trakcie trwania testów.

§         Ocenę odpromiennika pod kątem różnych możliwości jego zastosowania w praktyce radiestezyjnej.

§         Ocenę walorów użytkowych.

3. Procedury badań

3.1. Procedura wstępna – warunki przyjęcia:

      Podstawą do rozpoczęcia testowania konkretnego typu odpromiennika jest jego formalne zgłoszenie do badań przez producenta lub organizację np.: stowarzyszenie radiestezyjne, organizację konsumencką, ew. osobę fizyczną lub prawną.

Zgłoszenie musi zawierać następujące informacje:

§         Informację pisemną o zasadzie działania odpromiennika

§         Informację o neutralizowanych przez niego rodzajach radiacji z podaniem zasięgu działania.

§         Dokładną instrukcję instalowania odpromiennika i jego użytkowania.

Po spełnieniu tych warunków odpromiennik zostaje przekazany zespołowi badawczemu do przetestowania na poligonie.

3.2. Miejsce badań

Warunkiem obiektywnego testowania odpromienników jest dobrze rozpoznany poligon do badań radiestezyjnych. Testowanie odpromienników odbywać się będzie najpierw na poligonach wewnątrz budynku a następnie na zewnątrz.

Rozkład stref zadrażnień geopatycznych oraz charakterystyka radiacji poligonu powinny być wcześniej w pełni rozpoznane i narysowane na planie. Plan poligonu rysowany w skali powinien mieć domierzone do stałych elementów (ściany, drzwi, okna) wszystkie istotne z radiestezyjnego punktu widzenia radiacje, takie jak: przebieg pasm zadrażnień, skrzyżowania tych pasm, promieniowania sieciowe, strefy o niskich radiacjach. Mapa radiacji występujących na poligonie powinna być potwierdzona przez radiestetów posiadających wysokie kwalifikacje.

W miejscach występowania charakterystycznych radiacji należy wyznaczyć stałe oznakowane punkty kontrolne. Zaleca się, aby punkty kontrolne umiejscowić na:

§         pasmach zadrażnień geopatycznych średniej mocy,

§         pasmach zadrażnień geopatycznych dużej mocy,

§         pasmach zadrażnień geopatycznych bardzo dużej mocy,

§         miejscach krzyżowań się pasm zadrażnień geopatycznych,

§         pasmach siatki geobiologicznej 1 i 2 stopnia,

§         miejscach przecięć pasm siatki geobiologicznej,

§         miejscach tzw. plam radioaktywnych, czyli radiacji towarzyszących zjawisku radioaktywności

§         miejscach o radiacjach niskich korzystnych dla zdrowia,

§         miejscach tła naturalnego,

3.3. prowadzenie badań

Testowanie odpromiennika odbywać się będzie w 3 etapach. Przekazanie odpromiennika do badania w kolejnym etapie poprzedzone musi być pozytywnym rezultatem testowania w etapie wcześniejszym.

3.3.1. Etap 1

Oceniana będzie łatwość wstrojenia odpromiennika – postępowanie zgodne z instrukcją danego odpromiennika. Następnie w punktach kontrolnych badany będzie stopień i szybkość neutralizacji szkodliwych promieniowań:

§         po 15 min od zainstalowania;

§         po 30 min od zainstalowania;

§         po 1 godzinie od zainstalowania;

§         po 2 godzinach od zainstalowania (charakterystyka pionowa).

Przyjęto założenie, że jeśli w ciągu 2 pierwszych godzin testu nie nastąpi skuteczne zmniejszenie występujących na poligonie szkodliwych dla zdrowia promieniowań, oznaczać to będzie, że istnieje niewielka szansa, że zdolności odpromiennika do poprawy warunków zdrowotnych ujawnią się później. Praktyczne stosowanie takiego odpromiennika jest, więc niewielkie, bo wymagające długotrwałego nadzorowania ze strony radiestety.

Po pozytywnej ocenie etapu 1 odpromiennik kierowany będzie do dalszego testowania w ramach 2 etapu badania.

3.3.2. Etap 2

Etap drugi to testowanie trwałości osiągniętego efektu w etapie 1. Aby sprawdzić stabilność pracy odpromiennika czas testowania będzie wydłużony do 1 miesiąca. W tym czasie należy sprawdzić czy nie ujawniają się okresowe wahania skuteczności. W drugim etapie przewiduje się kilka pomiarów:

§         po 24 godzinach od zainstalowania;

§         po 7 dniach od zainstalowania;

§         po 14 dniach od zainstalowania - pomiar dzienny;

§         po 14 dniach od zainstalowania - pomiar nocny;

§         po 30 dniach od zainstalowania - pomiar dzienny;

§         po 30 dniach od zainstalowania - pomiar nocny;

§         w ciągu 30 dni dodatkowo 3 – 4 pomiary w skrajnie różnych warunkach atmosferycznych.

Jeśli w trakcie testowania będą następować anomalia pogodowe wówczas warto je wraz z dodatkowymi pomiarami odnotować.

W tym etapie zaleca się testowanie odpromiennika w warunkach domowych. Za takim rozwiązaniem przemawia możliwość lepszej i ciągłej obserwacji odpromiennika jak również możliwość testowania charakterystyki pionowej. Konieczne jest spełnienie wymogu pełnego rozpoznania domowego poligonu i wyznaczenia stałych punktów kontrolnych.

3.3.3. Etap 3

W tym etapie powinniśmy uzyskać odpowiedź na pytanie czy neutralizowany przez odpromiennik obszar jest jednorodny? Czy nie występują w nim zaburzenia i zmienne radiacje (miejsca o podwyższonych radiacjach, efekt brzegowy, martwe strefy)

Zapewni to jednodniowe badanie na poligonie zewnętrznym. Po wstrojeniu badamy zasięg działania odpromiennika na przestrzeni otwartej.

Przez zasięg skutecznego działania należy rozumieć strefę (obszar), w której na skutek oddziaływania odpromiennika utrzymuje się poziom radiacji (do 10 w skali Poznańskiej = 6-80 SRW i od 6500 – 8000 jednostek w skali Bovisa) oraz występuje ustabilizowany radiestezyjny kolor biały.

3.4. Zespół badający

Słabym ogniwem metody może być możliwość popełnienia błędów przez badające osoby. Błędów tych do końca nie da się wyeliminować ze względu na naturę zjawisk radiestezyjnych i dużą ilość czynników wpływających na poprawne pomiary radiestetów. Można natomiast zadbać o ograniczenie sytuacji, w których błędy będą popełniane i stworzyć jak najlepsze warunki do obiektywnej oceny właściwości testowanych odpromienników:

§         Kwalifikacje i doświadczenie grupy badającej. Minimum 5 letni staż radiestezyjny poparty rekomendacją stowarzyszenia lub stopniem mistrzowskim. Ważne jest, aby oprócz faktycznego i niezaprzeczalnego doświadczenia radiestety, co jest uznawane w danym środowisku, miał on również tytuł i zweryfikowane umiejętności porównywalne w całym kraju. Wskazane jest, aby zespoły badawcze z rożnych środowisk miały wspólne doświadczenia warsztatowe np. na zjazdach integracyjnych.

§         W celu zapewnienia porównywalnych wyników umożliwiających ich obiektywną analizę należy przyjąć, że oceną odpromiennika w jednym ośrodku zajmował się będzie zespół 3 - 5 osób.

§         Do określania kolorów radiestezyjnych stosować wahadło uniwersalne.

§         Bezwzględnie należy zadbać o to żeby w trakcie badań dane na temat odpromiennika (typ, rodzaj, producent), przynajmniej w 1 etapie były utajnione, ponieważ ujawnienie ich może mieć wpływ na wynik testowania.

§         Konfrontacja wyników wewnątrz zespołu badawczego może nastąpić dopiero po badaniach danego odpromiennika w 2 etapie.

§         Przestrzeganie zasad BHP podczas testowania pozwoli zachować wiarygodność pomiaru.

§         Predyspozycje do badań i sprzyjające warunki zewnętrzne. Radiesteta przystępujący do badań musi być w „dobrej formie”, tak aby zapewnić wiarygodność swoich pomiarów.

3.5. Pomiary radiestezyjne

3.5.1. Instalowanie odpromiennika na poligonie

Z praktyki radiestezyjnej wiadomo, że sposób wstrajania odpromienników bywa bardzo skomplikowany. Dlatego też, konieczne jest dołączanie szczegółowej instrukcji ze zaznaczeniem przeciwwskazań i ewentualnych zagrożeń,.

Osoba instalująca odpromiennik na poligonie musi zadbać o spełnienie wszystkich warunków zawartych w instrukcji tak, aby odpromiennik mógł pracować zgodnie ze swoim przeznaczeniem.

Wskazane jest, aby informacje na temat danych odpromiennika (producent, typ, sposób działania) w 1 etapie były utajnione przed grupą badawczą. Ma to na celu wykluczenie sugestii oraz przyzwyczajeń lub niechęci. W dalszych etapach wszystkie dane będą już jawne.

3.5.2. Sprawdzenie predyspozycji radiestety testującego

Tuż przed przystąpieniem do badań każdy z członków zespołu badającego wypełnia arkusz (załącznik nr 1) „charakterystyka warunków własnych i zewnętrznych”, który to stanowić będzie część dokumentacji testowania odpromiennika. W arkuszu wpisujemy informacje na temat predyspozycji radiestety do przeprowadzenia badań: poziomu sił witalnych, wrażliwości radiestezyjnej, uwagi własne na temat samopoczucia. Obok wpisujemy informacje na temat warunków zewnętrznych, takich jak: warunki biometeorologiczne, inne czynniki wpływające na jakość pomiaru.

3.5.3. Pomiary w punktach kontrolncyh

W punktach kontrolnych dokonywane będą pomiary radiestezyjne (moc promieniowania i kolor) przed położeniem odpromiennika (tzw. pomiar wyjściowy) i po jego zainstalowaniu (tzw. pomiar roboczy). Plan z rozkładem zadrażnień geopatycznych i wyznaczonymi punktami kontrolnymi stanowić będzie część dokumentacji badania. Zaleca się wyznaczenie na poligonie minimum 12 punktów kontrolnych.

Wyniki wpisujemy w arkusze pomiarowe przeznaczone dla każdego z etapów.

Badania muszą być prowadzone w takich warunkach, aby radiesteci testujący nie przeszkadzali sobie i podświadomie nie wpływali na własne wyniki. Zakazane jest jakiekolwiek komentowanie w trakcie badań.

Bardzo istotną sprawą jest stosowanie właściwych pytań mentalnych. Pytamy: „Jaka jest moc radiacji w danym punkcie kontrolnym?” „Jaki jest radiestezyjny kolor w danym punkcie kontrolnym?”. Nie zadajemy innych pytań, bo to może później zniekształcać wyniki jako autosugestia.

W przypadku badania zasięgu działania odpromiennika (w 3 etapie) szukamy granic zasięgu, czyli wyznaczmy obszar – strefę, w której utrzymuje się niski poziom radiacji (do 10 w skali Poznańskiej = 6-80 SRW i od 6500 – 8000 jednostek w skali Bovisa) oraz występuje ustabilizowany radiestezyjny kolor biały.

4. Kryteria oceny odpromiennika

Ocena skuteczności urządzeń, których działanie (póki co) jest mierzalne wyłącznie metodami radiestezyjnymi, jest trudna. Dlatego niezwykle ważne jest, aby procedury związane ze zbieraniem danych z testowania były przejrzyste, a sposób analizowania i oceny tych danych oparty był na jasnych i zrozumiałych kryteriach.

Dlatego też, jako punkt odniesienia w ocenach testowanych odpromienników określono teoretyczny „wzorzec idealnego odpromiennika”, do którego należy się zbliżać. Oczywiście należy zdawać sobie sprawę, że osiągnięcie wszystkich wyszczególnionych cech ideału jest mało realne, ale stanowi jasny punkt odniesienia i porównywania. Do wzorca będą porównywane uzyskane wyniki badań.

4.1. Wzorzec idealnego odpromiennika

Jaki powinien być dobry odpromiennik radiestezyjny?

Podana na wstępie ogólna definicja odpromiennika, że jest to urządzenie, które posiada zdolność skutecznego zmniejszania istniejących radiacji geopatycznych uznawanych za szkodliwe, jest niewystarczająca dla potrzeb testowania i oceny odpromienników. W tym celu określono parametry „idealnego odpromiennika” i w stosunku do niego należy odnosić rezultaty testowania:

1.      Zdolność do szybkiego osiągania niskiego poziomu radiacji (do 10 w skali Poznańskiej = 100 SRW i od 6500 – 8000 jednostek w skali Bovisa).

2.      Jakość zneutralizowanych radiacji – na skutek działania odpromiennika w zneutralizowanej strefie musi być czysty radiestezyjny biały kolor.

3.      Trwałość i stabilność osiągniętego efektu. Uzyskany niski poziom radiacji i kolor biały muszą być trwałe i nie ulegać zamianom w czasie. Odpromiennik musi pracować stale i tworzyć stały pozytywny efekt.

4.      Jednorodność oddziaływania w zneutralizowanej strefie. Niezależnie od pierwotnych warunków rediestezyjnych w zasięgu działania „idealnego odpromiennika” nie powinno być (słabych, martwych, odmiennych) punktów;

5.      Brak tworzenia negatywnych zjawisk i efektów ubocznych. Granica zasięgu oddziaływania odpromiennika powinna być łagodna i stopniowo zanikać.

6.      Dobór miejsca na zainstalowanie. Idealna sytuacja to taka, w której odpromiennik można położyć w dowolnym miejscu i będzie on działał niezależnie od poziomu pierwotnych radiacji.

7.      Łatwość montażu i wstrojenia. Położenie odpromiennika w prosty sposób, zrozumiały dla każdego radiestety ma gwarantować prawidłowe i optymalne działanie, bez tzw. „efektu brzegowego” lub prążków interferencyjnych. Im prostszy sposób montażu, tym bliżej ideału.

8.      Estetyka. Forma zewnętrzna, tzw. design musi być neutralna i nie agresywna oraz pasować do każdego mieszkania.

9.      Odporność na rozstrojenie i uszkodzenie. Im trudniej odpromiennik zniszczyć, tym lepiej. Im mniej czynników mogących wpływać na rozstrojenie tym lepiej. Idealny odpromiennik to taki, który przypadkowo się nie rozstraja i jest odporny na zniszczenia mechaniczne, wodę oraz warunki atmosferyczne.

4.2. Kryteria i czynniki dyskwalifikujące odpromiennik

Ocena skuteczności odpromienników nie polega na punktowaniu i stawianiu ocen odpromiennikom i ich producentom. Jest to system weryfikujący ich skuteczność i przydatność w praktyce radiestezyjnej.

Dlatego też obok cech, jakie powinien posiadać idealny odpromiennik wyszczególniono cechy, kryteria i czynniki decydujące o nie spełnianiu warunków bezpieczeństwa i skuteczności radiestezyjnej urządzenia.

4.2.1. Sposób działania.

Odpromienniki pochłaniające promieniowanie po pewnym czasie oddają porcje pochłoniętej energii. Działają jak kondensator szkodliwych dla zdrowia promieniowań.

Odbicie promieniowania szkodliwego dla zdrowia jest niedopuszczalne, gdyż odbijając promieniowanie możemy zaszkodzić innym. Nie można poprawiać warunków radiestezyjnych kosztem innych.

Obydwa sposoby działania tworzą szkodliwe efekty uboczne i jako takie na wstępie eliminują odpromiennik z badań.

4.2.2. Brak skutecznego działania

Jeśli w ciągu 2 godzin od zainstalowania odpromiennika nie nastąpi znaczące zmniejszenie występujących na poligonie szkodliwych dla zdrowia zadrażnień geopatycznych, oznacza to, że urządzenie nie ma praktycznej zdolności do neutralizacji szkodliwych dla zdrowia promieniowań.

Poprzez skuteczną neutralizację należy rozumieć faktyczne zmniejszenie radiacji, do poziomu radiacji słabych - nie szkodliwych dla zdrowia, czyli, do 20 w skali poznańskiej = 200 SRW i ok. 50000 w skali Bovisa. Jeśli ten warunek nie jest spełniony odpromiennik nie spełnia swojego zadania.

Jeśli urządzenie wytworzy strefę w której radiacje są porównywalne do miejsca mocy (powyżej zakresu fizycznego, czyli > 10000 jednostek w skali Bovisa), a więc nienaturalną dla codziennego przebywania człowieka, wówczas należy uznać, że badane urządzenie emituje promieniowanie i nie spełnia tym samym podstawowych kryteriów.

4.2.3. Zła jakość radiacji

Skutkiem działania odpromiennika powinien być czysty, radiestezyjny kolor biały w zasięgu zneutralizowanej strefy, we wszystkich zakresach (elektrycznym, magnetycznym i elektro – magnetycznym). Dyskwalifikujące jest utrzymywanie się innych kolorów.

4.2.4. Brak ustabilizowanego efektu neutralizacji

Uzyskany niski poziom radiacji i właściwy kolor powinny być w jak największym stopniu trwałe. Może się zdarzyć, że na skutek różnych zewnętrznych zakłóceń oraz naturalnego pulsowania tła, efekt neutralizacji może być cyklicznie zaburzony.

Jeśli odpromiennik „pulsuje”, tzn. zaburzenia występują cyklicznie częściej niż raz na dobę i utrzymują się dłużej niż 1 min, a amplituda zmian mocy przekracza 100 SRW = 10 w skali poznańskiej to należy odpromiennik uznać za nie spełniający wymogów bezpieczeństwa.

4.2.5. Zróżnicowane promieniowanie w strefie pracy

Zneutralizowany obszar musi być jednorodny radiestezyjnie. Dopuszcza się minimalna ilość zaburzeń w zneutalizowanej strefie, ale powierzchniowo nie mogą zajmować większej niż 10% powierzchni, a w zaburzeniach moc radiacji nie może przekroczyć poziomu radiacji słabych - nieszkodliwych dla zdrowia, czyli, do 20 w skali poznańskiej = 200 SRW i ok. 50000 w skali Bovisa.

Jeśli zaburzenia w zneutralizowanej strefie obejmują więcej niż 10% a moc radiacji przekracza poziom 20 w skali poznańskiej = 200 SRW i spada poniżej 50000 w skali Bovisa, wówczas odpromiennik należy uznać za nie spełniający wymogów bezpieczeństwa.

4.2.6. Silne efekty uboczne

Jeśli ilość efektów ubocznych ujawniających się w strefie oddziaływania i poza strefą jest znacząca na tyle, że pogarsza tam warunki powodując wzrost radiacji o 10 - 20%, wówczas odpromiennik należy uznać za szkodliwy dla otoczenia.

4.2.7. Brak miejsca na zainstalowanie

Może się zdarzyć, że wymogi, zalecenia i przeciwwskazania, co do miejsca instalowania odpromiennika są bardzo trudne do spełnienia, a w obrębie poligonu wystąpił brak miejsc spełniających kryteria instalacji. W takiej sytuacji należy uznać odpromiennik za zbyt skomplikowany i mało przydatny w powszechnej praktyce radiestezyjnej, a tym samym uznać go za nie spełniający kryteriów.

5. System prowadzenia badań

Badania powinny być wykonywane w oparciu o omówioną metodę na poziomie lokalnym przez grupy badawcze z poszczególnych ośrodków radiestezyjnych na terenie kraju.

Grupy te powinny mieć pełną autonomię w potwierdzaniu zgodności testowanych odpromienników z ich przeznaczeniem i możliwość wnioskowania o przyznanie certyfikatu firmowanego przez lokalne stowarzyszenie radiestezyjne.

Jeśli dany odpromiennik uzyska aprobatę w kilku ośrodkach (minimum 3 może 5) wówczas producent może się starać o uzyskanie certyfikatu „bezpieczeństwa radiestezyjnego” lub „skuteczności radiestezyjnej”.

W przypadku, gdy wystąpią duże rozbieżności wyników badań testowanego odpromiennika w różnych ośrodkach, zachodzi konieczność sprawdzenia przez Korpus Ekspertów Federacji Stowarzyszeń Radiestezyjnych.

5.1. Dokumentacja badań

Aby zachować wiarygodność, badanie odpromiennika wymagać będzie prowadzenia rzetelnej dokumentacji. Dokumentacja taka powinna obejmować:

§         Zgłoszenie wnioskodawcy o przetestowanie odpromiennika ze szczegółową instrukcją instalowania odpromiennika i opisem budowy oraz sposobu działania;

§         Plan poligonu, na którym przeprowadzone zostały testy w 1 etapie z zaznaczeniem przebiegu stref zadrażnień geopatycznych i wyznaczonymi charakterystycznymi punktami kontrolnymi;

§         Formularz „Charakterystyka warunków własnych i zewnętrznych” wypełniony przez każdego z członków grupy badającej;

§         Formularz „Arkusz pomiarowy do testowania odpromienników w etapie 1” wypełniony przez każdego z członków grupy badającej;

§         Raport z prowadzonych badań w etapie 1 zawierający analizę testów, wstępną ocenę odpromiennika i wniosek o skierowanie do dalszego badania w 2 etapie lub orzeczenie z umotywowaniem o niespełnieniu podstawowych wymogów;

§         Plan poligonu lub paru poligonów, na którym przeprowadzone zostały testy w 2 etapie z zaznaczeniem przebiegu stref zadrażnień geopatycznych i wyznaczonymi charakterystycznymi punktami kontrolnymi;

§         Formularz „Charakterystyka warunków własnych i zewnętrznych” wypełniony przez każdego z członków grupy badającej o rubryki dotyczące 2 etapu;

§         Formularz „Arkusz pomiarowy do testowania odpromienników w etapie 2” wypełniony przez każdego z członków grupy badającej;

§         Raport z prowadzonych badań w etapie 2 zawierający dokładną analizę testów stabilność pracy odpromiennika w czasie 1 miesiąca, ocenę odpromiennika i wniosek o skierowanie do dalszego badania w 3 etapie lub orzeczenie z umotywowaniem o niespełnieniu podstawowych wymogów;

§         Plan poligonu zewnętrznego, na którym przeprowadzone zostały testy w 3 etapie z zaznaczeniem przebiegu stref zadrażnień geopatycznych.

§         Formularz „Charakterystyka warunków własnych i zewnętrznych” wypełniony przez każdego z członków grupy badającej o rubryki dotyczące 3 etapu;

§         Plan z oznaczeniem strefy faktycznego zasięgu oddziaływania odpromiennika opracowany na podstawie pomiarów każdego z członków grupy badającej;

§         Formularz z oceną walorów użytkowych odpromiennika, takich jak: gabaryty, estetyka, trwałość, odporność na uszkodzenia (mechaniczne, wodą, itp.), łatwość montażu, konserwacja;

§         Wniosek końcowy do Stowarzyszenia lub innej organizacji o przyznanie certyfikatu potwierdzającego zgodność testowanego odpromiennika z jego przeznaczeniem.

 

Opracował:

Jakub Zemła

 

Współpraca:

Wojciech Burzyński

Andrzej Kolk

Magdalena Koziarska

Romana Turewicz

Grzegorz Wieczorek

 

 

 

NEUTRALIZATOR Z KAMIENI NATURALNYCH

Nr patentu 18444 Urząd Patentowy Warszawa – Polska

 

Neutralizator z kamieni naturalnych jest wspaniałym odpromiennikiem zastępującym kamień węgielny zakładany w starożytności, średniowieczu jak również w czasach nowożytnych przy budowie domu. Nazwa pochodzi od węgła czyli narożnika. Był to kamień wybrany, spolaryzowany i specjalnie ułożony przez przeszkolonego mistrza murarskiego. (Nie każdy murarz potrafił ten kamień ułożyć.) Arch. Alicja Rospond – mistrz radiestezji zaprojektowała układ kamieni naturalnych odpowiednio dobranych i spolaryzowanych, które tworzą baterię wyciszającą negatywne promieniowanie pasów geopatycznych, w tym cieków wodnych. Promieniowanie pasów geopatycznych jest bardzo szkodliwe dla wszystkich żywych organizmów – roślin, zwierząt (wyjątkiem jest kot, kret) i ludzi. Przebywanie w zasięgu tego promieniowania może powodować różne dolegliwości: zmęczenie, bóle głowy, zły sen, nerwice. Po dłuższym czasie mogą wystąpić bóle kręgosłupa, reumatyzm, astma oskrzelowa, u dzieci alergie, epilepsje, białaczki a nawet choroby nowotworowe. Neutralizator z naturalnych kamieni wycisza w 100% szkodliwe promieniowanie w domu, biurze, samochodzie.

 

OPIS NEUTRALIZATORA

 

Na wybranej płytce ceramicznej ułożone są odpowiednio dobrane pod względem promieniowania i wzajemnego współdziałania kamienie naturalne. Układ ich daje silne bardzo pozytywne promieniowanie (tzw. promieniowanie bielą), które można łatwo sprawdzić przyrządami radiestezyjnymi i które osoby wrażliwe czują nawet dłońmi.

 

 

Instrukcja ustawienia neutralizatora

 

  1. Ustawiony na podłodze w odpowiednim miejscu i odpowiednio ukierunkowany wycisza szkodliwe promieniowanie cieków.
  2. Ustawiony na pasie siatki szwajcarskiej najlepiej w najwyższym miejscu w pokoju (na szafie) wycisza w 90% promieniowanie szkodliwe siatki szwajcarskiej.
  3. Ułożony pod przednim siedzeniem w samochodzie zabezpiecza przed wypadkiem i zapewnia komfort jazdy zwłaszcza na długich trasach.
  4. Neutralizator z kryształów górskich ustawiony przed telewizorem wycisza szkodliwe promieniowanie w 75%.

 

Uwagi:

 

  1. W przypadku położenia czegokolwiek na płytce następuje zakłócenie pozytywnego działania neutralizatora.
  2. Zaleca się spłukiwanie neutralizatora co miesiąc zimną wodą, bez wycierania w celu zmycia kurzu i ładunków elektrostatycznych.

Almaro

Ośrodek Feng-Shui, Radiestezji i Bioterapii

Ul. Bora Komorowskiego 9

80-385 Gdańsk

tel./fax (058) 558 28 75

 

 

Odpromienniki – mit czy realna potrzeba

 Witold Nowikow - Gdańsk

 

Określenie odpomiennik sugeruje , iż znamy istotę rozważanego promieniowania , jesteśmy pewni , bo potrafimy to udowodnić ,jego szkodliwości oraz ,że z powyższej znajomości natury rzeczy,  w sposób niejako oczywisty ,wynika sposób , program naprawczy , którego zmaterializowanym efektem końcowym jest odpromiennik .

 

Prawda jest niestety odmienna. Środowisko radiestetów w dyskusjach pomija  istotę    promieniowania ,zaś jego szkodliwość uznaje za oczywistą . Merytoryczna debata zastępowana jest przez ,,targowisko próżności” – ,,każda pliszka swój ogonek chwali” .

W ten sposób mamy w obiegu kilkadziesiąt odpromienników i sytuacja nie uległa zmianie od  roku 1987 , kiedy to w Gdańsku  ,staraniem Gdańskiego Stowarzyszenia Radiestetów obradowało I Sympozjum na temat odpromienników .I zdaje mi się , że sytuacja ta  większości radiestetów odpowiada, gdyż jest bezkonfliktowa a przez to komfortowa .

 

W tym momencie można by zamknąć nasze rozważania , gdyby nie to , że odpromienniki …..działają. A więc spróbujmy rozstrzygnąć: odpromienniki to  mit czy rzeczywistość.

 

Stając wobec zjawisk paranormalnych, dążąc do ich zrozumienia , mamy do wyboru praktycznie „elektromagnetyzm albo nic”. Zjawiska radiestezyjne  zaś mają szansę zaistnienia jedynie w środowisku fal bardzo długich /extremalnie niskich częstotliwości oznaczanych skrótem VLF/ .

 

Fale elektromagnetyczne o częstotliwości rzędu kilkudziesięciu – kilkuset herców wnikają bowiem głęboko pod wodę ,pod ziemię .Do zaniedbania jest  również wpływ na ich propagację przeszkód naturalnych takich jak góry, czy też  sztucznych takich jak budowle,  do których wnętrza zresztą z łatwością wnikają .Stąd fale z tego zakresu wykorzystywane są do łączności globalnej zarówno w radiokomunikacji jak i w psychotronice.

 

Dotychczasowe próby umiejscowienia ich w zakresie mikrofal, ze względu na własności propagacyjne tych fal, należy stanowczo odrzucić.

 

 Mózg stanowi źródło, a więc na zasadzie wzajemności ,także i odbiornik  fal elektromagnetycznych o częstotliwościach od ułamka do kilkuset herców.

W diagnostyce medycznej wykorzystuje się blisko 20 rytmów mózgowych , których analiza pozwala na  ocenę stanu zdrowia , szczególnie psychicznego , człowieka. Wiadomo również ,że niektóre częstotliwości fal elektromagnetycznych ,które docierają do mózgu   mogą powodować stan komfortu i dyskomfortu, bezpieczeństwa i lęku. . Uwiarygodnia to możliwości radiestety i bioenergoterapeuty, którzy mogą poprzez odbiór promieniowania elektromagnetycznego wnioskować ,na podstawie jego właściwości ,  o stanie zdrowia pacjenta. Charakter tego promieniowania, w przypadku zdiagnozowania złego stanu zdrowia pacjenta, jest identyczny ze „złym” promieniowaniem odbieranym na działce, w mieszkaniu itp. i dlatego słusznie to ostatnie promieniowanie jest nazywany geopatycznym- w przypadku, gdy źródłem jest podłoże /ziemia / lub geobiologicznym ,w przypadku gdy źródłem jest jonosfera .

Oczywistą konsekwencją tego rozumowania ,zważywszy na znakomite właściwości propagacyjne fal ekstremalnie długich ,jest  możliwość występowania, a więc i wykrywania przez człowieka, drgań ,,patologicznych” w  instalacjach elektrycznych, grzewczych, wodociągowych, urządzeniach technicznych. W większości, wymienione instalacje pełnią  funkcję biernych linii przesyłowych, zaś źródło drgań może być zarówno odległe jak i trudne do identyfikacji .Źródła te można oczywiście mnożyć , ale odbiornik pozostaje jeden –mózg.

 

Idąc dalej można , a nawet chyba trzeba postawić tezę ,która może być kluczem do zrozumienia istoty bioenergoterapii i radiestezji , w tym oczywiście odpromienników:

 

W zakresie elektromagnetycznych fal ekstremalnie długich odbieranych przez nasz mózg istnieje pasmo służące do identyfikacji promieniowania ocenianego przez człowieka jako powodujące dyskomfort, być może  niekorzystnego, a nawet  patologicznego. Częstotliwość środkowa tego pasma, które możemy oznaczyć dla wygody literą ,,R” , to znana w  radiestezji tzw. ,, zieleń ujemna”.

 

Należy sądzić ,że jest to właściwość całego rodzaju ludzkiego, a może i świata zwierząt i roślin. Wszyscy jesteśmy swoistymi stacjami nadawczo – odbiorczymi. Należy dalej sądzić, iż praca tych stacji w pasmie ,,R” podlega tym samym uwarunkowaniom jak i w innych pasmach nazwanych niekiedy rytmami mózgowymi. I tak stwierdzono ,że rytmy te:

- podlegają wielu rytmom przyrody,

- ich przebieg u poszczególnych osób jest tylko zbliżony,

-człowiek samodzielnie lub z pomocą osób drugich jest w stanie oddziaływać na przebieg rytmów mózgowych / szczególnie wyraźnie widać to na przykładzie rytmu alfa który towarzyszy stanowi relaksu / .

 

Istnieje możliwość mentalnej autoregulacji czułości /wrażliwości / w przypadku odbioru promieniowania i odpowiednio autoregulacja sprawności w przypadku emisji.

Wprawne operowanie tym mechanizmem leży u podstaw skutecznej a zarazem bezpiecznej radiestezji i bioenergoterapii.

 

Przedstawiony tu model elektromagnetyczny pozwala spojrzeć też inaczej na instrumentarium radiestety, które to jawi się nie jako antena nadawczo-odbiorcza ,ale raczej jako urządzenie „dostrajające” stację nadawczo – odbiorczą czyli człowieka. Możliwa jest sytuacja, kiedy procedura „dostrajania instrumentalnego”  jest zastępowana tylko ,,dostrojeniem mentalnym” lub nie jest wcale konieczna i mamy wówczas do czynienia z sytuacją jakże częstą na zebraniach radiestetów , którzy zmieniają miejsca , bo w dotychczasowych ,,jest coś nie tak”.

Idąc dalej dochodzimy do tezy najważniejszej z punktu widzenia odpromienników:

 

Istnieje, podobnie jak w przypadku rytmu alfa , możliwość wspomagania przez osoby z zewnątrz , np. poprzez sugestię, mentalnej autoregulacji człowieka. W szczególności oznacza to możliwość obniżenia ,,wspólnym wysiłkiem”, progu czułości na promieniowanie z pasma ,,R”.

 

    Oznacza to ,że o skuteczności odpromiennika decyduje instalujący go radiesteta który w tej sytuacji musi przekształcić się w skutecznego psychoterapeutę. Nie ma lepszych i gorszych odpromienników .Są tylko mniej lub bardziej wprawni w psychoterapii radiesteci. To nie odpromiennik traci ,,moc”- to traci ,,moc” nasza psychoterapia i powstaje konieczność jego wymiany lub podmiany na inny odpromiennik czytaj radiestetę.

     

Niezwykle istotne jest tu rozstrzygnięcie czy oddziaływanie odpromiennika dotyczy  tylko sfery psychicznej /efekt podobny do zażycia tabletki przeciwbólowej / czy też na zasadzie biofeedbacku mamy tu do czynienia z oddziaływaniem na zjawiska somatyczne /nabywanie swoistej odporności na promieniowanie z pasma ,,R”/.

 

Równie istotna jest odpowiedź na pytanie dotyczące ,,czasu oddziaływania” odpromiennika czyli czasu w jakim funkcjonuje uruchomiona przy jego pomocy zmniejszona czułość /wrażliwość /na promieniowanie z zakresu pasma ,,R”.

 

Odpowiadając na pytanie drugie ,wydaje mi się , że należy tu mówić o miesiącach może o latach z uprawnionym dużym marginesem błędu. Odpowiedź na pytanie pierwsze, przy obecnym stanie wiedzy jest trudna. Mimo ,iż każdy z nas ,może podać wiele sytuacji ,w których nastąpiła ,po zainstalowania odpromiennika  ,poprawa jakości snu , kondycji psychofizycznej to może być to ocena subiektywna ,,pacjenta”, zaś prawda obiektywna może być nie tak optymistyczna i dlatego konkluzja powinna być powściągliwa:

 

Zakładając odpromiennik, mamy do czynienia z psychoterapią o ograniczonym czasie trwania. Nie można wykluczyć ,że zabieg dotyczy jedynie sfery psychicznej ,zaś  niekorzystne oddziaływanie promieniowania na organizm trwa nadal.

Wobec powyższego , wydaje mi się ,że takie subiektywne odpromienniki należy traktować jako rozwiązanie tymczasowe, może uzupełniające, zaś właściwe zabezpieczenie powinno być niezależne od woli człowieka -obiektywne.

 

         Zrozumiałe w tym momencie staje się przywiązanie radiestetów do swoich odpromienników

         oraz nieufność , krytycyzm w stosunku do ,,obcych” .  Przecież pierwszą osoba, którą musi przekonać radiesteta jest on sam. Odpromienniki , które najczęściej mieszczą się w dłoni , nie  mogą wchodzić w ,,reakcję” z falą elektromagnetyczną ,szczególnie w interesującym nas  zakresie częstotliwości. Ona, ta fala, po prostu ich nie zauważa. Mówienie, że takie odpromienniki pochłaniają, odbijają , uginają ,interferują promieniowanie jest z punktu widzenia fizyki , nieuprawnione. Uprawniony natomiast jest ,bo wzmacnia wiarę w ich skuteczność ,swoisty rytuał ,wymogi , przy ich instalowaniu np. orientowanie ich względem stron świata. Utrwaleniu skuteczności  odpromiennika służą zalecenia, swoisty rytuał dotyczący ich nadzoru /obracanie ,rozładowanie , itd /, podobnie  jak i zalecanie aby ,co pewien czas , odpromienniki były wymieniane na nowe ,,bo te stare już się rozładowały”.

         Instalując odpromienniki na urządzeniach technicznych takich jak kuchnie mikrofalowe ,

         telefony komórkowe , musimy być świadomi ,że zabieg dotyczy tylko części ,właściwie marginalnej ,części widma. Ta najgroźniejsza, z zakresu mikrofal , pozostaje aktywna ,gdyż natura nie wyposażyła człowieka w autonomiczne , ,,wewnętrzne” środki ochrony tym zakresie częstotliwości i dlatego zapewnianie ,że np. ,,odpromieniowany” telefon komórkowy jest po tym zabiegu bezpieczny jest nie tylko naiwne , ale przede wszystkim

         szkodliwe.

 

 

 

 

 

 

ODPROMIENNIKI  W  ŚWIETLE  WSPÓŁCZESNEGO PRZYRODOZNAWSTWA  - Witold  Nowikow - Gdańsk 

 

 

Współczesna nauka stwierdza istnienie w naturze czterech oddziaływań. Są to silnie i słabe oddziaływania jądrowe, siły elektromagnetyczne i siły grawitacyjne. Można oczywiście postawić hipotezę, że istnieje piąta siła natury, jeszcze nie wykryta, powodująca zjawiska paranormalne i obserwowalne jedynie wtedy gdy zjawiska te występują. Taka siła musiałaby jednak przenosić ogromną ilość energii, która to ilość jest niezbędna ,aby pokonać siły elektromagnetyczne.

Gdyby ta piąta siła była czymś innym niż elektromagnetyzm, atomy musiałby reagować na nią silniej niż na siły elektromagnetyczne. Powinny zatem same wytwarzać tą piątą silę, tak jak cząstka naładowana elektrycznie wytwarza pole elektryczne. Taka dodatkowa siła między atomami musiałaby istnieć cały czas, a nie tylko podczas zdarzeń paranormalnych. W fizyce atomowej nie ma absolutnie żadnego śladu naukowego takiej siły, a  psychotronika tak naprawdę jej nie potrzebuje –wystarczy elektromagnetyzm.

 

W szczególności fale elektromagnetyczne bardzo niskich częstotliwości , ze względu na     swoje właściwości propagacyjne , stanowią znakomite narzędzie badawcze dla psychotroników .

 

         Przechodząc do omówienia ,,obiektywnych”  środków ochrony przed promieniowaniem należy  przypomnieć o sposobach oddziaływania promieniowania elektromagnetycznego  z materią.

Fala elektromagnetyczna może ulec odbiciu od przeszkody lub  po wniknięciu w pewien obszar     materii może : ulec absorpcji i zostać zamieniona w ciepło, zostać zmagazynowana /zjawisko polaryzacji / na pewien czas w obszarze, może go też opuścić .

 

Nasi przodkowie , w celu ochrony przed niekorzystnym promieniowaniem pochodzącym z     wnętrza ziemi, korzystali zarówno ze zjawiska absorpcji jak i odbicia promieniowania wybierając intuicyjnie pod zabudowę miejsca  ,na obszarze których powyższe mechanizmy zachodzą .

 

     Okazało się bowiem ,że skały zwierające związki organiczne (torf, gleby kopalne, piaski próchnicze, węgle brunatne, iły węgliste itp.) posiadają zdolność pochłaniania fal elektromagnetycznych .

 

 Dzieje się tak na skutek wielokrotnego odbicia tych fal, bądź dyspersji przenikalności elektrycznej w zakresie niskich częstotliwości. Najbardziej nas interesująca, bo występująca w zakresie  fal bardzo długich /około 110 herców /, dyspersja typu a jest odpowiedzialna za wzrost przenikalności elektrycznej do ogromnych wartości przekraczających 105, co w konsekwencji prowadzi do bardzo efektywnego zatrzymania energii fal elektromagnetycznych.

Zjawisko to jest znane od dawna radiestetom ,którzy zgodnie uważają , że dodawanie związków organicznych do podłoża powoduje ,,osłabienie” promieniowania geopatycznego.                         

 

Nasuwa się tu wniosek-hipoteza: częstotliwość  tzw. zieleni ujemnej” zbliżona jest do częstotliwości 110 herców.

 

Z kolei wiadomo, że częstotliwość rezonansowa wody w ziemskim polu magnetycznym  wynosi około 220 herców. Jest to szczególnie ważne dla radiestetów zajmujących się wyznaczaniem optymalnych miejsc pod budowę ujęć wody gdyż oznacza , że strefa geopatyczna nie musi pokrywać się ze strefą wodonośną. Ponadto ,pierwsza harmoniczna częstotliwości ,, zieleni ujemnej” wstępująca nad strefą geopatyczną , tzn. około 220 herców , może myląco wskazywać na obecność warstwy wodonośnej, której może nie być. I odwrotnie, pierwsza podharmoniczna częstotliwości rezonansowej wody /około 110herców / może wskazywać na strefę geopatyczną ,podczas gdy w rzeczywistości możemy mieć do czynienia i z jednym i drugim tzn. i z warstwą wodonośną i ze strefą geopatyczną.

 

Z kolei gliny posiadają dużą zdolność odbicia energii fal elektromagnetycznych. Właściwość ta koresponduje z dużą wodochłonnością tej skały, a także z dużymi, w porównaniu z innymi skałami, wartościami przewodności elektrycznej.

 

Pozwala to postawić hipotezę, że istnieje bezpośredni związek budowy geologicznej warstw powierzchniowych, pojmowanych tu jako swoisty „filtr pochłaniający” lub „ekran odbijający”, z rozkładem stref geopatycznych. Gliny odbijają, zaś skały zawierające związki organiczne absorbują energię fal elektromagnetycznych .

 

Potwierdzają tę hipotezę badania prowadzone przez A. Kraińskiego na terenie Głogowa  i moje na terenie Gdańska. Nowe dzielnice Gdańska, o intensywnej zabudowie mieszkaniowej, leżą na dwóch tarasach. Taras dolny, zbliżony do poziomu morza, to Żabianka, Przymorze, Zaspa. Taras górny, na poziomie wzgórz morenowych, to Morena, Suchanino, Osowa. Oceny radiestezyjne obu lokalizacji są generalnie odmienne. Dolny taras – to obszar, gdzie występuje duże prawdopodobieństwo natrafienia na strefy geopatyczne . Na górnym tarasie – odwrotnie. Ekspertyzy geologiczne poprzedzające zabudowy, zdają się potwierdzać zasadność ocen radiestezyjnych . Na dolnym tarasie brak  przewarstwień z gliny (odbicie fal), zaś warstwy deluwialne (pochłanianie) występują sporadycznie. Na górnym tarasie przewarstwienia z gliny, często kilkumetrowej  miąższości, są zjawiskiem powszechnym.

 

Najprostszym , środkiem zaradczym jest oczywiście ominięcie strefy geopatycznej, usytuowanie zabudowy poza jej przebiegiem. Nie zawsze jest to jednak możliwe i w tej sytuacji zrodził się pomysł odtworzenia naturalnych metod ochrony projektowanej zabudowy poprzez:

      -„zadbanie”, aby pod miejscem planowanej zabudowy znajdowała się warstwa gliny ,

      - dodanie do wylewek, na poziomie fundamentów, związków organicznych.

     

      Pierwszy sposób jest technologicznie prosty: wystarczy, jak wynika z analizy danych doświadczalnych, aby  bezpośrednio pod powierzchnią planowanej zabudowy, znajdowała się warstwa gliny o min. 3m. grubości.

 

Drugi zabieg, odwołujący się do historii radiestezji w budownictwie, wydaje się prostszy. Jednakże, przy próbach jego wdrożenia, w przypadku wylewek cementowych, natrafiono na bariery technologiczne. Zbyt duża, lub o niewłaściwym składzie, dawka związków organicznych utrudniała (spowolniała) a nawet uniemożliwiała proces wiązania. Dopiero po licznych próbach, z udziałem Politechniki Gdańskiej, udało się tą przeszkodę pokonać. W ten sposób  powstała sucha zaprawa radiestezyjna , która dodawana do wylewek cementowych zmniejsza natężenie promieniowania elektromagnetycznego bardzo niskich częstotliwości, którego obszar występowania nazywany jest przez radiestetów strefą geopatyczną.

Omówione sposoby zmniejszenia natężenia pola elektromagnetycznego możliwe są do zastosowania praktycznie na etapie budowy domu .W przypadku ,gdy dom już stoi, sytuacja staje się trudniejsza, mimo iż metodyka pozostaje bez zmian:/absorpcja lub pochłanianie/ Zabieg mający ograniczyć natężenie pola musi mieć z konieczności charakter lokalny /miejsce długiego pobytu – zwykle jest to miejsce pracy lub spania/

Ze względu na zjawiska brzegowe zachodzące na krawędziach ekranu ,które pogarszają jego skuteczność ,należy zabiegać , aby jego powierzchnia była większa od powierzchni chronionej .

Do sprawdzonych materiałów absorbujących , które można zastosować w gotowych mieszkaniach należą skóry zwierzęce, różnego rodzaju słomy itd.

Do materiałów odbijających należą te ,które wykazują duże przewodnictwo elektryczne a więc metale lub materiały specjalnie w tym celu preparowane.

 

O wyborze sposobu zabezpieczenia w mieszkaniu często przesądzają walory użytkowe tego zabezpieczenia takie jak dostępność , cena , sposób eksploatacji, trwałość ,cechy niepożądane /np. skóry zwierzęce mogą być alergenem / i wreszcie estetyka i higiena .

Wszystkie te oczekiwania spełnia od niedawna produkowany na bazie tapet ekranujących powstałych w Instytucie Włókiennictwa w Łodzi uniwersalny elektromagnetyczny ekran radiestezyjny GAJA.

 

 Współczesny człowiek przebywa nie tylko z dala od ziemi, ale otoczył się dielektrykami (materiały budowlane, wyposażenie mieszkań) pogarszając w ten sposób warunki odbioru przez mózg naturalnych promieniowań Ziemi w szczególności fal Schumanna .Celem poprawy tej sytuacji wskazane byłoby położyć pod ciało (przynajmniej pod głowę) śpiącej osoby coś przewodzącego – w radiokomunikacji nazywa się to sztuczną ziemią. Może to być np. w/w ekran GAJA .Ta podwójna korzyść z zastosowania ekranów przewodzących stanowi swoistą przewagę przy porównywaniu ich z ekranami opartymi na zjawisku absorpcji.

 

 

                                  Tadeusz Moszyński- radiesteta, mistrz w rzemiośle radiestezji, dyplomowany bioenergoterapeuta w tym rzemiośle, oraz instruktor „ Dotyku dla Zdrowia”. Laureat medalu „ Promień Nadziei „ w dziedzinie radiestezji miesięcznika „ Uzdrawiacz” w 2000 roku. Jest przewodniczącym komisji rewizyjnej w Stowarzyszeniu „BIORAD” we Wrocławiu oraz były vice prezes. Od 1982 roku zajmuje się radiestezją i bioterapią. Od 1985 roku prowadzi w czwartki pracownię radiestezyjną w Stowarzyszeniu „ Biorad’, w której szkoli radiestetów oraz bada różnego rodzaju odpromienniki wyprodukowane w kraju i zagranicą. Sam jest konstruktorem odpromiennika TM I i TM 2( po wieloletnim badaniu i doborze składników). Prowadzi wykłady w Stowarzyszeniu i na festiwalach w zakresie wspomagania energetycznego w chorobach nowotworowych oraz na temat ekspertyz radiestezyjnych. Jako inżynier sanitarny specjalizuje się w wykonywaniu ekspertyz radiestezyjnych mieszkań, terenów pod zabudowę i ustala miejsca pod studnię. Skutecznie stosuje swoje receptury ekranów z tanich naturalnych materiałów budowlanych izolująco -odcinających szkodliwe promieniowanie. Kilkadziesiąt takich ekranów wykonano we  Wrocławiu i poza Wrocławiem oraz w Europie. Jest kierownikiem i wykładowcą kursów radiestezji przygotowujących do egzaminów w rzemiośle radiestety składanych w Izbach Rzemieślniczych. Na wczasach radiestezyjnych organizowanych przez Stowarzyszenie „ Biorad”; prowadzi  kursy radiestezji i „ Dotyku dla zdrowia”. Pod swoim kierunkiem wyszkolił już ponad 200 radiestetów dla celów własnych i kilkadziesiąt do Izby Rzemieślniczej. W pracowni radiestezyjnej oraz na wczasach prowadzi u ludzi badania uzdolnień radiestezyjnych, bioterapeutycznych oraz inne predyspozycje paranormalne. Zajmuje się również poszukiwaniem przedmiotów i osób zaginionych. W celach uzdrawiania ludzi rozpoczyna działanie od sprawdzenia ich miejsca spania, które skutecznie neutralizuje. Następnie różnymi rodzajami terapii i bioterapii wspomaga i leczy ludzi z różnych dolegliwości takich jak: nerwice, choroby nowotworowych, krążenia, żołądka, jelit, wątroby, choroby reumatyczne, kręgosłupa itp. Wykonuje masaże kręgosłupa i masaże metodą” dotyku dla zdrowia”. Ostatnie osiągnięcia w dziedzinie wspomagania energetycznego w chorobach nowotworowych przy równoległym leczeniu metodami medycyny konwencjonalnej. Przykłady całkowitego wyleczenia: p. Krystyna G. Wspomaganie bioterapeutyczne tak dla chorych z chorobami  nowotworowymi jak i z innymi chorobami przez Tadeusza Moszyńskiego polega na oczyszczaniu przy pomocy gwiazdy Dawida i energetyzacji wszystkich center energetycznych /czakr/ , stosowaniu akupresury, masażu merydianowym, masażu manualnym kręgosłupa. Sposoby te powodują wzmocnienie systemu immunologicznego i całego organizmu, który powoduje samo leczenie człowieka.

Tadeusz Moszyński jest współautorem książki „ Jak się można nauczyć radiestezji zawodowej i jak wybudować dom aby był w nim zdrowy klimat”.Dodatkowo wspomaga wzmacniająco ludzi chorych na nowotwory przez darmowy przekaz energii na zdjęcie przy pomocy urządzenia zwanego „ Nikramem”( piramida z płytką kolorów radiestezyjnych i pręt miedziany).

Tadeusz Moszyński – mistrz radiestezji

ul. Przestrzenna 8/9

50-533 Wrocław

tel. 071-367-18-21

Neutralizacja promieniowania geopatycznego w budownictwie przy pomocy naturalnych materiałów budowlanych.

            Człowiek żyjący w XXI wieku coraz częściej korzysta z wiedzy swoich przodków, coraz bardziej docenia znaczenie ekologii i zdrowego życia. Zwraca się ku wiedzy i własnej intuicji. Myślenie ekologiczne rozpowszechnia się w coraz w szerszych kręgach społeczeństwa. Wiele osób zaczyna interesować się jakie jest środowisko w którym żyje, a wpływa ono decydująco na jego zdrowie.

Szkodliwe promieniowanie geopatyczne żył wodnych powoduje zakłócenia snu, arytmie serca, choroby nowotworowe, nerwice i ogólne osłabienie. Naruszenie snu sprawia ubytek magnezu w organizmie i osłabia system immunologiczny.

Choroby szybciej się rozwijają. Na budynkach charakterystyczne są pęknięcia ścian w miejscach promieniowania żył wodnych. Dlatego przed budową domu powinniśmy znaleźć zdrowe miejsce przez wykonanie ekspertyzy radiestezyjnej, a w wypadku występujących szkodliwych promieniowań wykonać ekranizację.

       Wprawdzie polskie „prawo budowlane” DZ. Ustaw Nr 10/95 dział II paragraf 11.1 określa: „ Budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi może być wznoszony tylko poza zasięgiem uciążliwości, określonych w przepisach o ochronie i kształtowania środowiska.

Do uciążliwości, o których mowa w ustępie 1 zalicza się w szczególności:

1.    Szkodliwe promieniowanie i oddziaływanie pól elektromagnetycznych.

2.    Hałas drgania ( wibracje).

3.    Zanieczyszczenia powietrza.

4.    Zanieczyszczenia gruntu i wody” 

Jednakże prawo to nie nakazuje obowiązku sprawdzenia działek pod względem radiestezyjnym, co jest już wprowadzone w niektórych krajach zachodnich jak np. Szwajcari. Jedynie coraz większa świadomość naszego społeczeństwa na temat ekologii przed szkodliwym promieniowaniem geopatycznym powoduje, że wiele osób zwraca się do radiestetów o badanie działek budowlanych oraz wykonanie neutralizacji – ekranowania szkodliwych pasm geopatycznych w nowo wznoszonych budynkach.

      Istnieje kilka sposobów ekranizowania pasm patogennych ( odpromieniowaia) żył wodnych, uskoków, wyrobisk itp. przy pomocy tanich, prostych materiałów budowlanych takich jak:

-         glinka – keramzyt

-         żwir rzeczny

-         kamienie polne ( otoczaki)

-         diatomit

-         wapno

EKRANY.

      Podaję kilka sposobów ekranowania promieniowania szkodliwego – geopatycznego na załączonym rysunku – przekroju fundamentu Mianowicie przy pomocy :glinkobitki, keramzytu, diatomitu, kamieni i otoczaków.

Ekran neutralizujący przy pomocy glinobitki.

Komponenty naturalne ekranizujące przed promieniowaniem geopatycznym wg. inż. Włodzimierza Szwarca

A.   Receptura na 1m2 glinkobitki o grubości 12 cm ułożonej na podsypce piaskowej lub ziemi:

-         50 litrów gliny czerwonej o wilgotności około 25% przesianej przez sito o oczkach 10x 10 mm,

-         5 kg wapna suchego zlasowanego/ alternatywa – wapno hydratyzowane/,

-         50 litrów sieczki grubej – najlepiej ze słomy owsianej,

-         30 litrów żwiru grubego lub otoczaków polnych. Lepiej rzecznych,

-         6 litrów wody

B.    Receptura objętościowa warstwy wyrównawczej gr. 5 cm / szlichty/.

-         żwir rzeczny frakcji 2 do 4 mm                          -     12%

-         wapno gaszone suche / alt. hydratyzowane /   -     12%

-         cement portlandzki „ 250”                                   -     42%

-         kazeina                                                                 -       3%

-         mączka kostna                                                    -       6%

-         skorupki z jaj lub muszle mielone                      -       2%

-         białko kurze lub jego substytut – albumina           -       3%

-         woda                                                                         -     20%

 

Technika wykonania i ułożenia glinobitki.

      Rozrobioną glinkę koloru czerwonego, żwir i wapno wymieszać w betoniarce, po czym dodać sieczkę i wodę, mieszając dalej aż do uzyskania jednolitej plastycznej konsystencji. Żwir i wapno można zastąpić kruszywem z wapienia lekkiego. Przygotowaną masę układać na wyrównanym podłożu piaskowym ubijając ręcznie lub wibratorem. Po uzyskaniu twardości utrzymującej ciężar robotnika nałożyć folię ogrodniczą / dwukrotnie / jako izolację przeciwwilgociową zabezpieczającą przenikanie wilgoci z podłoża do pomieszczenia. 

               

 Ekrany neutralizujące przy pomocy keramzytu ze żwirem.

        Ekrany wykonuje się na pasach szkodliwego promieniowania. Wykonanie ekranów o grubości 20 – 30 cm przy pomocy mieszanki keramzytu, żwiru rzecznego i wapna hydratyzowanego w proporcjach:

-         keramzyt                       - 70% - 80%

-         żwir rzeczny                 - 20% - 15%

-         wapno                           - 10% -  5%

 Podane proporcje należy zmieszać w betoniarce. Na przygotowane utwardzone podłoże gruntu rodzimego lub na podsypce piaskowej grubości około 20 – 30 cm wysypać przygotowaną mieszankę grubości 20 – 30 cm na pasy szkodliwego promieniowania.

    W zależności od stopnia szkodliwości cieków wodnych doświadczony radiesteta ustala proporcje mieszanki i tak na przykład: jeśli stopień szkodliwości wynosi 6 stopni – 7stopni w skali biotromicznej wówczas:

 

  -    keramzyt         -     70%

  -       żwir rzeczny   -     20%    

  -   wapno             -    10%

a w wypadku szkodliwości 8 stopni – 10 stopni

-         keramzyt        -   80%

-         żwir rzeczny  -   15%

-         wapno            -    5%

Ekrany z diatomitu wg Izabeli i Kornela Sliżyńskich.

Zasady wykonywania totalnych ekranów, opartych na diatomicie, zmniejszających skutki radacji w budynkach.

Wariant ekranu

Elementy ekranujące

Grubość warstwy

Umiejscowienie w budynku

 

D-1 jedna warstwa

wylewka diatomitowa z cementem 250 lub 350

w proporcjach objętościowych 7:3

5-15 cm w zależności od natężenia radiacji geopatycznej

wylewka w piwnicy lub na poziomie „0” (zerowym) oraz budynkach wielokondygnacyjnych na niektórych poziomach jako dodatkowe ekranowanie.

 

D-3 trzy warstwy

a – diatomit + cement jak wyżej  7:3

b – kaolin sypki suchy

c – diatomit + cement

jak wyżej 7:3

 

5-8 cm

2-3 cm

 

5-7 cm

wylewka na poziomie „0” w budynkach połączonych (zalecany strop z płytą dolną) jako wypełniacz między belkami stropowymi, stanowi to b. dobrą izolację cieplną

 

D-4 cztery warstwy

a – folia ogrodnicza czarna

b – diatomit + cement jak wyżej 7:3

c – kaolin + cement jak wyżej 7:3

d – diatomit + cement jak wyżej 7:3

 

-

 

5-15 cm

 

2-5 cm

 

5-10 cm

zalecana jako wylewka w budynkach nie połączonych – stanowi jednocześnie bardzo dobrą izolację termiczną

       

Uwagi:

1)      D-3 i D-4 poszczególne warstwy nakłada się po wyschnięciu wcześniej położonej.

2)      skuteczność realna do osiągnięcia  - to zmniejszenie radiacji geopatycznej o 80-90 %.

3)      dla 1 m3 warstwy diatomitowo – cementowej zużywa się 0,78 m3 diatomitu + 0,33 m3 cementu + 0,07 m3 wody

4)      do wykonania ekranów na bazie diatomitów należy stosować frakcję 0,1 – 0,5                   mm, tj. granulat gruby zapylony (GZ)

   Ekran z kamieni i otoczaków.

Jeżeli dysponujemy kamieniami w nieograniczonej ilości, układamy je jak bruk uliczny. Jeżeli nie mamy pod dostatkiem kamieni, to wystarczy je ułożyć w rozstawie 0,5 do 2 metrów, z tym, że i m większy rozstaw tym większe winny być kamienie, a ponadto pożądane jest radiestezyjne strojenie ustawiając dodatnią polaryzację do wnętrza budynku, co wytrawni kamieniarze określają jako „ciepłą stronę” kamienia. Znana jest metoda zmian polaryzacji kamienia za pomocą młotka, którą może wykonać każdy uderzając nieparzystą ilość razy młotkiem kamień w miejscu, gdzie chce się uzyskać polaryzację dodatnią.

 

Technika układania kamienia węgielnego.

Technika układania kamienia węgielnego sprowadza się do doboru kamieni oraz odpowiedniego ułożenia ich pod węgły - narożniki i podwaliny budyn­ku. Wieść niesie, że wszystkie narody Europy i nie tylko znały pozytywne oddziaływanie kamieni polnych. W Polsce do dnia dzisiejszego przetrwał zwyczaj zakładania tak zwanego kamienia węgielnego choć dziś nie ma on nic wspólnego z dawnym ceremoniałem. Obecnie namiastkę tej tradycji nieraz nazywają aktem erekcyjnym, co bardziej odpowiada rzeczywistości.

Rytuał zakładania kamienia węgielnego pochodzi z czasów, gdy przeważało budownictwo parterowe. Z biegiem czasu budownictwo zaczęło rosnąć w górę i w pewnym momencie wyszło poza zasięg aury naturalnych ekranów promieniowania geopatycznego jakimi były kamienie i glinobitki.

Radiesteci i nie tylko wiedzą, że każdy przedmiot, w tym również i ka­mień posiada dwa bieguny - plus i minus /+ i -/, o różnym zasięgu i mocy, Należy również wiedzieć, że w poziomie jednakowe kamienie mogą, mieć bar­dzo różna aurę, tak pod względem zasięgu, jak i mocy.

Stąd w pierwszej kolejności należy dobrać kamienie o średnicy przekraczającej 20 cm, z możliwie dużą i silną aurą. Po wybraniu kamieni przystępu­jemy do oznaczania ich biegunów. bieguny kamienia określa­ją dotykiem ręki jako stronę ciepłą i zimną /C i Z/ czyli /+— i -/, Mając określone bieguny przystępujemy do ułożenia ich pod narożniki budynku jak również pod podwaliny, w miejscach nie objętych zasięgiem działania dodat­niej aury kamieni narożnych. Należy tu zaznaczyć, że polaryzacja ujemna nie znaczy - negatywna dla organizmu żywego, natomiast dodatnia jest faktycznie wybitnie pożyteczna.

Dla budynków o większych gabarytach pożądane jest ułożenie kamieni nie tylko pod narożniki i ławy fundamentowe, lecz również pod posadzki celem zabezpieczenia całego budynku. Rozstaw kamieni pod posadzkami winien być w granicach od 0,5 do 2 metrów. Jeżeli tak ułożone kamienie wypełnimy glinobitką uzyskamy zasięg wysokości zabezpieczenia do 12 metrów czyli do trzech kondygnacji.

Dawniej izby mieszkalne miały wymiary ok, 4 x 4 m. Wówczas cztery ka­mienie ułożone pod węgłami budynku zapewniały ochronę całego wnętrza chaty, Obecnie wymiary budynków sięgają kilkunastu metrów, stad wniosek, że konieczne jest ułożenie kamieni co kilka metrów. Wszystkie kamienie win­ny być ułożone ciepłą czyli dodatnią stroną, do wnętrza budynku /rys. poniżej/. Zachęcamy praktykujących różdżkarzy do eksperymentów, bo naszym zdaniem jest to zadanie prostsze od jakościowej oce­ny żywności czy lekówBieguny określamy metodą radiestezyjną za pomocą, wahadełka. Doświadczeni kamieniarze.

 

Kamienie spolaryzowane i biopolarne.

Kamienie spolaryzowane.

Każdy kamień otoczak ( polny) nieuszkodzony może być spolaryzowany. Spolaryzowanie polega na wytworzeniu jonizacji ( + ) i ( - ). Podobnie możemy polaryzować cegłę w czasie budowy wytwarzając jonizację ( + ) i ( - ). Polaryzowanie kamienia lub cegły dokonuje się przez uderzenie górnej powierzchni młotkiem.

 

Cegłę spolaryzowaną ustawia się prawidłowo w murze ( + ) do góry, wtedy eliminuje promieniowanie geopatyczne. Kamień spolaryzowany jest to taki, który uzyskuje jonizację

( + ) do góry i wykorzystywany jest w budownictwie do eliminacji promieniowań geopatycznych, geobiologicznych i innych np. elektrycznych.

Kamienie biopolarne.

Kamienie biopolarne są spolaryzowane, posiadają utrwalone od chwili powstania pole magnetyczne czyli biegun N- północny i biegun S –  południowy. Kamienie biopolarne posiadają w siatce krystalicznej zmagazynowaną energię. Pobudzone mogą pobierać i emitować energię do otoczenia. Kamienie biopolarne są dobrymi moderatorami  (odpromiennikami), umieszczone w strefie zapromieniowanej wytłumiają ją lub zmniejszają wielkość promieniowania. Likwidują promieniowania o różnej częstotliwości: geobiologiczne, geopatyczne.

Kamienie biopolarne promieniują całą gamą kolorów od białego aż do czerwonego w zależności od zanieczyszczenia ich w siatce krystalicznej. Promieniowanie to może odbierać człowiek, a dokładniej jego organy wewnętrzne lub otoczenie zewnętrzne np. kwiaty, rośliny.

Z kamieni biopolarnych można wykonać miejsce mocy.

SPOSOBY LIKWIDACJI SZKODLIWYCH PROMIENIOWAŃ GEOPATYCZNYCH W DOMKACH JEDNORODZINNYCH PO JEGO WYBUDOWANIU.

Jeżeli stwierdzimy, że wybudowany domek jednorodzinny został zlokalizowany na promieniowaniu geopatycznym, czyli na cieku wodnym, uskoku geologicznym lub na dużym promieniowaniu geobiologicznym tj. siatce szwajcarskiej II lub III rzędu bądź na siatce diagonalnej wówczas należy dokonać oceny przez dyplomowanego radiestetę, nanosząc szkodliwe promieniowanie na plan budynku. Wtedy zachodzi konieczność likwidacji wykrytych szkodliwych promieniowań lub ich zmniejszenie do wartości dopuszczalnej1,5 st. Istnieje dużo rnetod likwidacji szkodliwych promieniowań ale omówimy sposoby wykonania kamieniami spolaryzowanymi. Wielkie sukcesy w metodzie likwidacji szkodliwego promieniowania  osiągnął dr inż. Jan Kasiński architekt-radiesteta z Poznania , który w swej książce „Promieniowanie i odpromienniki" opisał to -zagadnienie bardzo szczegółowo.  Metody likwidacji szkodliwego promieniowania przy pomocy kamieni polnych spolaryzowanych  są bardzo proste i łatwe i każdy właściciel domku może z nich skorzystać, ale wyróżniają się jedną cechą, że są trwałe i niezawodne.

 

 

 

Po ułożeniu kamieni w wykopie przesypujemy je ziemią. Wcześniej należy sprawdzić w pomieszczeniach budynku efekt wykonanej pracy , czyli czy szkodliwe promieniowania zniknęły całkowicie lub zostały zmniejszone do wartości 1,5°( wg skali 1- 10 biotronicznej)

Na powyższym rysunku podany jest sposób likwidacji szkodliwego promieniowania przez wykonanie wykopu wokół budynku, o głębokości 0,4 m. szerokości 0,7 m. odległego od muru budynku 0-0,5 m. W wykopie tym układamy spolaryzowane kamienie ( + do góry lub do budynku ) i przykrywamy je wcześniej wykopaną ziemią . Sposób ten wymaga stosunkowo dużo kamieni ale jest niezawodny. Kamienie oddala się od fundamentu dlatego aby woda deszczowa likwidowała ładunki elektryczne, występujące na powierzchni kamieni.

Przykładami obiektów budowlanych, w których zastosowano naturalne ekrany, są: Szkoła Podstawowa Nr 53 we Wrocławiu przy ul. Starochocimskiej 155, domy mieszkalne Spółdzielni „Komunalnik” we Wrocławiu przy ul. Św. Antoniego 27/29, ul. Szczytnickiej 50/52, ul. Rooswelta 8/10, budynki mieszkalne jednorodzinne we Wrocławiu i w Kłodzku.

Po wykonaniu ekranów radiesteta ponownie powinien sprawdzić skuteczność zneutralizowania promieniowania. Może to wynosić od 00 - 1,50 czyli do poziomu tła, co uważa się za dobrą neutralizację. Wówczas zezwala się na wykonanie podłoża betonowego z wykonaną wcześniej izolacją z folii ogrodniczej gr. 0,1 - 1 mm.  

 

Tadeusz Moszyński – mistrz radiestezji

ul. Przestrzenna 8/9

50-533 Wrocław

tel. 071-367-18-21

 

 

 Jaromir Olędzki - Radiesteta z Krosna Odrzańskiego zaprezentował ODPROMIENNIK  RADIESTEZYJNY  JRC+

Odpromiennik ten był testowany przez Pracownię Badań Radiestezyjnych Stowarzyszenia Rzeczoznawców Radiestezji i otrzymał stosowne zaświadczenie.

  Rodzaj i typ: płytowy, interferencyjy 

Zakres działania:

1. Działanie na słabsze i średnie cieki podziemne ok. 95% efektywności.

2. Działanie na bardzo silne cieki podziemne ok. 80% efektywności.

3. Działanie na promieniowanie kształtu – wybiórczo od 50 – 90% efektywności.

4. Działanie na naturalne promieniowanie jądra ziemi – korzystnie stymuluje.

5. Działanie na pasma siatki geopatycznej – nieznacznie osłabia.

6. Działanie na tzw. „Plamy radioaktywne” nie działa.

Zasięg działania:

1. Zasięg działania poziomego w promieniu 7m od miejsca ustawienia  z utrudnieniem przy przechodzeniu przez grube mury.

2.  Zasięg  działania pionowego – max do 2m w górę i 0,7m w dół

3. Strefy zaburzone – bezpośrednio nad i pod ekranem i w promieniu od 03-05m od ekranu

Sposób instalowania Odpromiennika radiestezyjnego JRC+:

1. Obszar na , którym ma być zainstalowany odpromiennik musi być wcześniej przebadany przez doświadczonego radiestetę.

2. Po dokładnym zlokalizowaniu stref występowania promieniowania cieków podziemnych należy ustawić odpromiennik w taki sposób aby nie znajdował się on w osi cieku lub bezpośrednio nad skrzyżowaniem cieków podziemnych, ma się on znajdować w pobliżu występowania promieniowania ale nie w jego zasięgu .

3. W przypadku skrzyżowań cieków podziemnych odpromiennik należy zawsze ustawiać pomiędzy jego ramionami.

4. W przypadku występowania bardzo ciężkich warunków w postaci wielu cieków i ich skrzyżowań należy zainstalować dwa odpromieniki JRC+ tak aby cały obszar znalazł się w ich zasięgu . Aby wykluczyć możliwość nieprawidłowego ustawienia odpromienników czynności tej powinie dokonać radiesteta.

5. Odpromiennik powinien być ustawiony powyżej poziomu podłoża, np. na szafce , półce, w meblościance.                                                          

6. Odpromiennik Radiestezyjny JRC+ nie wymaga dodatkowej polaryzacji w stosunku  do  kierunku północnego .            Konserwacja: nie wymaga konserwacji , wystarczy odkurzenie przy sprzątaniu.

Dezaktywacja : w tym celu należy ustawić odpromiennik pionowo w stosunku do podłoża.                                     

Uwaga!

Odpromiennika  radiestezyjnego JRC+ nie należy układać bezpośrednio pod  łóżkami , tapczanami , fotelami i innymi miejscami odpoczynku.

 Nie wolno ustawiać odpromiennika bezpośrednio na osi cieku   podziemnego lub jego skrzyżowaniu .

Ustawienie odpromiennika w sposób niezgodny z zaleceniami i bez wcześniejszego rozpoznania radiestezyjnego może spowodować nasilenie się dolegliwości związanych z występowaniem promieniowania cieków   podziemnych.

Producent:

Jaromir Olędzki

Chojna 14

66-600 Krosno Odrzańskie

Tel. 0605 645 596

e-mail jaromirol@op.pl

 

 

Stanisław Polak - Warszawa   

RADIESTEZJA MIEJSC MOCY

 

Program Zjazdu Integracyjnego Radiestetów pod hasłem „Ogólnopolski przegląd odpromienników radiestezyjnych” przewidywał prezentację moderatorów (ekranów) radiestezyjnych oraz potrzebę ich stosowania w celu eliminacji złych stref i miejsc geopatycznych i na pewno spełnił swoje zadanie.

Moje wystąpienie ma na celu zaprezentowanie dobrych stref (miejsc), w których człowiek odbiera koncentrujące się pozytywne promieniowanie radiestezyjne ziemi, a więc miejsca, w których nie stosuje się moderatorów (odpromienników) radiestezyjnych. Miejsca koncentracji pozytywnych, korzystnych dla człowieka promieniowań, nazywamy miejscami mocy. Miejsca te emanują swoistą, wspaniałą energią. Nazywamy je również punktami energetycznymi Ziemi. W tych miejscach, od zarania dziejów, wznoszono obiekty kultu religijnego, budowano siedziby różnych władców, a także poszczególne osady ludzkie.

Można się zastanawiać - co wpływa na to korzystne zdrowotnie oddziaływanie? Przyczyn tych emanacji jest wiele. Wymienię zatem kilka z nich, a więc: odpowiednie ukształtowanie geologiczne, uwarstwienie oraz skład gruntu, usytuowanie wobec układu promieniowań sieciowych, a także przebieg cieków wodnych, ich moc i natężenie. Ważną rolę odgrywa także położenie , usytuowanie w odpowiednich punktach na kuli ziemskiej. Często takie miejsca nazywa się czakramami. Poszczególne czakramy łączą ze sobą tzw. linie geomantyczne. Przykładem jest m.in. połączenie Wielkiej Piramidy w Gizie, krakowskiego Wawelu, kamiennego kręgu Stonehenge itp. Ciekawie są usytuowane miejsca mocy w Polsce. Należą do nich: wspomniany już Wawel, masyw góry Ślęży z Sobótką, Międzygórze, Góra Grabarka koło Siemiatycz, Puszcza Białowieska z Białowieżą, Częstochowa z Jasną Górą, Licheń, Święta Lipka, Odry - Węsiory, Grzybnica i Góra Chełmska w okolicach Koszalina. Są to tylko niektóre, najbardziej znane miejsca mocy.

W miejscach tych człowiek znajduje się pod wpływem bardzo korzystnych energii wspomagających leczniczo, dających wspaniałe samopoczucie, a także powodujących rozwój potencjału duchowego. Są to też dobre miejsca do medytacji, tym bardziej, że większość z nich usytuowana jest w otoczeniu rosnących wokół drzew, przyczyniających się do powstawania jonizacji ujemnej, niezbędnej człowiekowi do życia.

Energia, którą pozyskujemy w takich miejscach mocy, jest tak silna, że odczuwa się ją jeszcze przez kilka tygodni. Nic zatem dziwnego. Że miejsca mocy przyciągają do siebie bardzo wielu ludzi.

Miałem przyjemność być w kilku takich miejscach. Pierwszym był masyw górski Ślęży. Mieszkałem wówczas w Strzelinie, mieście powiatowym, znanym z największych w Polsce kamieniołomów, które było usytuowane kilkanaście kilometrów od Sobótki. Jeździliśmy tam często z kolegami. Dla nas licealistów, było to magiczne miejsce. Są tam kamienne rzeźby niedźwiedzia, dzika, dziewczyny z rybą, mnicha i grzyba. Rzeźby te powstały prawdopodobnie na początku naszej ery, są dziełem kultury prasłowiańskiej i służyły ówczesnym plemionom jako obiekty kultu religijnego. Plemiona te uważały górę Ślężę za siedzibę bogów. Składano tam ofiary i modlono się aby zyskać przychylność bogów. Magia Ślęży przyciąga do siebie wielu ludzi, którzy chcą doświadczać jej mocy. Na dwa tygodnie przed maturą pojechaliśmy w to magiczne miejsce i może dlatego cała klasa nie miała problemów z jej zdaniem, a może były inne przyczyny…? Z radiestezyjnego punktu widzenia, ciekawym zjawiskiem jest to, że w paśmie tego wzgórza koncentruje się największa ilość burz w całej Polsce.

Duże wrażenie zrobiła na mnie święta Góra Grabówka, miejsce mocy i kultu wyznania prawosławnego. Niewielkie wzgórze z setkami krzyży usytuowane jest w terenie leśnym. Na wzgórzu znajduje się cerkiew i zakon. Jest to odpowiednik Jasnej Góry dla wyznawców prawosławia. Cerkiew ta była drewniana i została podpalona przez miejscowego młodzieńca. Spłonęła niemal doszczętnie. Kilkanaście lat temu została odbudowana w krótkim terminie. Byłem w niej kilka lat po odbudowie. W tym miejscu naprawdę czułem się wspaniale. Nabrałem sobie też wody ze strumyka płynącego u podnóża wzgórza. Woda ta posiada wartości wspomagające chory organizm człowieka. Za zgodą tamtejszego popa dokonałem pomiaru radiestezyjnego wewnątrz świątyni. Trzykrotne pomiary dawały wynik około 28 000 jednostek w skali BOVISA.

Byłem również na Górze Chełmskiej, kilka kilometrów od Koszalina. Jest to szczególne miejsce mocy. Na jej szczycie krzyżują się aż cztery linie geomantyczne. Papież Jan Paweł II, będąc w tym miejscu w 1991 roku, porównał to dominujące nad okolicą wzniesienie do góry Synaj, na której odbyło się przymierze człowieka z Bogiem. Badanie radiestezyjne wskazywało dość silne promieniowanie, około 43 000 jednostek w skali BOVISA. Szczyt Góry Chełmskiej okalają kamienie kultu religijnego. Naprawdę warto odwiedzić to interesujące miejsce.

Najbardziej znanym miejscem mocy jest krakowski Wawel, a zwłaszcza kaplica św. Gereona w podziemiach Katedry Wawelskiej. Miejsce to odkryli w latach trzydziestych XX wieku angielscy ezoterycy. Po II Wojnie Światowej pojawiła się hipoteza, a może legenda, że w I wieku naszej ery Apoloniusz z Tiany, zwany greckim szamanem, umieścił na wzgórzu królów (Wawelu), jeden z siedmiu potężnych talizmanów, który naznaczył świętością i energią to miejsce po wszystkie czasy.

Sama kaplica św. Gereona nie jest dostępna do zwiedzania. O wawelskim miejscu mocy nie ma też żadnych wzmianek w przewodnikach krakowskich i wawelskich, a znane jest niemal w całym świecie, szczególnie w Indiach, dla których  „Wawel” znaczy „Niebo”. Krążą też pogłoski o tym, że w 1955 roku był na Wawelu premier Indii Javoharlal Nehru, który w kaplicy odbył medytację. Według wierzeń Hindusów bóg Siwa rozrzucił po świecie święte kamienie mocy, które spadły na siedem miejsc wybranych przez tego boga, a mianowicie na Delhi, Mekkę, Delfy, Jerozolimę, Rzym, Velehrad, a także na dzisiejszy Kraków, a dokładnie na wzgórze zwane wawelskim.

Byłem przy zachodniej ścianie Zamku Królewskiego na Wawelu, a więc ścianie zewnętrznej kaplicy św. Gereona. W to miejsce zaprowadził mnie strażnik wawelski i pozostawił samego na około pół godziny. W ciszy i spokoju odbyłem tam medytację, a energia wprost mnie rozsadzała. Było to kilkanaście lat temu, pewnego wczesnego poranka. Udałem się tam z hotelu ………………, a takie potraktowanie ułatwił mi mundur pułkownika Wojska Polskiego, mimo, że bramy były jeszcze zamknięte dla zwiedzających. Jak się później okazało ów strażnik był emerytowanym podoficerem WP. Stąd na pewno te względy wojaka dla wojaka. Spotykałem się z różnymi wynikami pomiarów mocy promieniowania dokonywanych przez radiestetów, w tym Leszka Mateli. Moje pomiary wskazywały około 85 000 jednostek w skali BOVISA.

Byłem też w lipcu bieżącego roku w jednym z ukraińskich miejsc mocy, Kijowie, stolicy Ukrainy. W Kijowie, gdzie większa część miasta leży na lewym, wysokim brzegu Dniepru, są takie dwa miejsca. Jedno, to Peczerska Ławra, a drugie – Wołodymyrska Horka. Peczerska Ławra jest obiektem klasztorno – cerkiewnym. Została zbudowana w połowie XI wieku z fundacji księcia Jarosława Mądrego. Była wielokrotnie przebudowywana. W skład tego zespołu klasztorno – cerkiewnego wchodzą: najważniejszy obiekt – Sobor Uspienski (1073 - 1078), nadbrama barokowa, cerkiew Troicka (XIII w.), wielka dzwonnica oraz cerkiew nad bramą gospodarską, a także część klasztorna zamieszkiwana przez mnichów. Był to wyraźny ośrodek kultury i religii Rusi Kijowskiej, a obecnie istotne miejsce życia religijnego i duchowego narodu oraz państwa ukraińskiego.

Każdego dnia przychodzi tam bardzo wielu ludzi. Zwiedzają zabytki, uczestniczą w ceremoniach religijnych i zatrzymują się szczególnie w dwóch miejscach: przy nadbramie barokowej i Soborze Uspienskim. Są to miejsca o dużej mocy: 60 i 65 000 jednostek w skali BOVISA.

Wołodymyrska Horka, to drugie w Kijowie miejsce mocy. Jest ono usytuowane na szczycie góry z bardzo ładnym widokiem na Dniepr i niżej położoną część miasta. Całość stanowi park miejski porośnięty lipami. Poza parkiem znajduje się kościół rzymsko – katolicki, w którym msze święte prowadzone są w języku polskim, ukraińskim i rosyjskim. Jednak prym wiedzie Sobór Sofijski z zespołem klasztornym. Obok wyzłoconej cerkwi znajduje się stara, drewniana kaplica z początków XI wieku.

Według moich pomiarów radiestezyjnych jest to miejsce mocy o sile promieniowania 49 000 jednostek w skali BOVISA. Kilkaset metrów dalej znajdują się słynne złote wrota. Obiekt z X wieku jest aktualnie remontowany, a złote wrota złożone w depozycie.

Na pewno wiele z obecnych tu osób było w różnych miejscach mocy, w kręgach kamiennych i świątyniach. Każdy może mieć inne, swoje odczucia i doświadczenia, jednak fakt pobytu zostaje niezapomniany.

Temat mojego wystąpienia „Radiestezja miejsc mocy” może nieco dziwić, gdyż radiestezja jest nauką (dziedziną wiedzy) o świadomym odbiorze różnych rodzajów radiacji, przekształcanie jej na wskazania oraz interpretacje odczuć i wskazań radiestety. Natomiast miejsca mocy są to miejsca, rejony, w których koncentrują się pozytywne promieniowania radiestezyjne. Sądzę, że to wyjaśnia temat wystąpienia. Miejsca mocy są też centrami duchowości i kontemplacji. Mogą też być miejscami wzbogacającymi naszą wiedzę o pradawnych czasach, zwyczajach wówczas panujących, religii i kulturze. Miejsca te mogą uzdrawiać serca, ciało i duszę.

W swoim wystąpieniu nie wspomniałem o kamiennych kręgach. Będzie o tym mówił kolega Michał Pfeffer.

Dziękuję za uwagę !

 

KAMIENNE KRĘGI GOTÓW - wiedza, teorie i przypuszczenia - dr Michał Pfeffer

        Kromlech - z celtyckiego crom oznacza wygięty, a lech - kamień, jest to krąg z ustawionych pionowo kamieni, często wokół grobowca. Kromlechy stawiano w neolicie i w epoce brązu, najwięcej pozostało ich na terenach poceltyckich, ówcześnie gęsto przez Celtów zamieszkanych - w Europie w Anglii i Bretanii, z czego najstarsze datowane są na drugą połowę 4 tysiąclecia p.n.e. Były to najpewniej miejsca kultu i zebrań plemiennych.

Kromlechy rozpowszechniły się w innych rejonach Europy, Azji (Japonia, Indie), Afryce, obu Amerykach i w Australii, w Polsce odszukać je można na Pomorzu w dolnym biegu Odry i w okolicach Wisło-ujścia. Kręgi kamienne w Polsce wielu traktuje jako kromlechy, posiadają jednak nieco odmienną konstrukcję i uważa się je za znacznie młodsze, bo pochodzą prawdopodobnie z okresu rzymskiego. Ich powstanie wielu badaczy przypisuje Gotom przybyłym ze Skandynawii, głównie ze względu na analogie budowy i usytuowania w terenie.

Powszechnie uważa się, że kręgi były miejscem spotkań poszczególnych rodów, tam mogły zapadać najważniejsze decyzje dotyczące grupy. Od przełomu II i III wieku naszej ery zaczęto w obrębie kręgów także chować zmarłych i w tym momencie zaczynają się pytania - czy kręgi kamienne pochodzą z tego samego okresu, co możliwe do wydatowania pochówki. Nie ma sposobu na określenie daty powstania kręgów - kamień z którego zrobiono kręgi nie daje się datować w rozumieniu ustalenia daty budowy, stosowane metody (met. węgla C14) umożliwia to jedynie w stosunku do szczątków organicznych, np. zwłok lub darów grobowych. Dodatkowo obraz powstania kręgów zaciemnia fakt, iż na tym terenie pochówki ciałopalne charakterystyczne dla kultury wielbarskiej mieszają się z pochówkami grzebalnymi, a te ostatnie charakterystyczne są dla Gotów. Świadczyć to może o współistnieniu dwóch grup, być może współpracujących lub zależnych od siebie, a wykorzystujących istniejące kręgi pozostałe po poprzednikach jako miejsce pochówku.

      Teorii dotyczących przeznaczenia kręgów, okresu, w jakim je zbudowano jak i celowości w sposobie ułożenia kamieni jest wiele, tym niemniej dominuje pogląd, iż w jakimś okresie wykorzystywano je jako miejsca zgromadzeń publicznych lub uroczystości religijnych - wykorzystanie na pochówek nastąpiło potem, głównie w początkach III wieku n.e. Jedna z teorii zakłada, iż kamienne kręgi były dla Gotów czymś w rodzaju świątyni a jednocześnie miały tam miejsce obrzędy związane z uzdrawianiem.

      Według radiestetów kamienne kręgi znajdują się w miejscach bardzo specyficznych, w których dotąd wykazać można ich szczególną moc. Przypuszcza się, że szamani za pomocą określonych rytuałów potrafili wyzwolić uzdrawiającą energię korzystając z energii naturalnej miejsca. Kolejne przypuszczenie dotyczy próby wyjaśnienia przyczyn, dla których właśnie w tym a nie w innym miejscu zbudowano krąg - uważa się, że człowiek ówczesny żył w pełnym kontakcie z naturą, był jej elementem i mógł odbierać subtelne wibracje środowiska. Pozwalało to na znalezienie miejsc charakteryzujących się pozytywnym wpływem pola magnetycznego ziemi. Dodatkowym dowodem na nieprzypadkowość budowy kręgów tam, gdzie je znajdujemy jest brak w okolicy źródła kamienia, z którego je budowano - kamień musiał być dowieziony.

      Na terenie Polski największe skupienie dobrze zachowanych kamiennych kręgów znajduje się w Odrach i Węsiorach (woj pomorskie i zachodniopomorskie), których istnienie większość badaczy łączy z pobytem na tych terenach Gotów. Według profesora Grabarczyka, który stwierdził, iż Goci przybyli nad Wdę około 70 r. n.e., i przebywali tu 130 - 150 lat, byli oni zaledwie epizodem dla tej ziemi. Użytkownikami odrowskiego terenu przekształconego w cmentarzysko były ludy przybyłe na te ziemie już wcześniej, podobnie jak w Leśnie, gdzie jeszcze przed przybyciem Gotów istniały cmentarzyska ciałopalne charakterystyczne dla ludności miejscowej (kultura wielbarska)

      Na podstawie badań najlepiej zachowanych w Polsce kręgów kamiennych w Odrach radiesteci stwierdzili, że ich ustawienie nie jest przypadkowe i pasuje do tego, co nazwalibyśmy logiką radiestezyjną. Każdy teren kręgu  wykazuje specyficzne właściwości związane z gromadzeniem się tam wielkich zasobów energii, zaobserwować tam można błyski, punkty świetlne, spirale, zjawy a nawet prześwietlanie klisz fotograficznych. Zjawiska te cytowane za literaturą obserwowane są szczególnie dobrze przy  pełni księżyca i podczas przesileń jesienno-zimowych. Kamienie ustawione w kręgi stanowią dla radiestetów ważną informację ze względu na tzw. promieniowanie kształtu im właściwe. Jeżeli w centrum takiego koła, które promieniuje w kolorze białym ustawiony zostanie kamień np. o radiestezyjnym kolorze niebieskim, nadaje on taki kolor całemu kręgowi. Każdy krąg ma inny kolor, zależny od  radiestezyjnych kolorów kamieni, z jakich został zbudowany. Część kręgów odrowskich jak i węsiorowskich ma po dwa skupiska energii - oczka lub mini czakramy (czakram oznacza miejsce na ziemi, które związane jest z koncentracją i kolistym wirowaniem energii). Ustawione i spolaryzowane w odpowiedni sposób skupiają energię na kamieniu centralnym lub ponad nim., stanowią zatem widzialny i niewidzialny krąg fal magnetycznych i elektromagnetycznych.

 Badania wieku kręgów przeprowadzone metodami radiestezyjnymi określają ich wiek zupełnie inaczej niż wskazują na to badania naukowe. Według nich kręgi powstały ponad 4000 lat temu i nie mają nic wspólnego z Gotami, lecz stanowią inteligentny przekaz istniejącej wówczas cywilizacji (odwzorowania konstelacji gwiezdnych - Hiad w Odrach i Plejad w Węsiorach, być może także kalendarz i dni równonocy).

      Teorię o niezwykłych właściwościach kręgów odrowskich, jako o miejscach szczególnej mocy potwierdza również Leszek Matela, według którego miejsce to wykazuje znacznie podwyższone promieniowanie. Według skali Bovisa, promieniowanie ciał fizycznych nie przekracza 10000 jednostek, podczas gdy w Odrach wynosi aż 120000 jednostek. Wielu ezoteryków uznaje promieniowanie w sile 50000 za boskie, tak więc Odry to według nich małe Stonehenge....Dodatkową ciekawostką najlepiej zbadanego cmentarzyska w Odrach jest fakt, iż bogactwo wód gruntowych wypływających z ziemi w okolicy kręgów miało zawsze duże znaczenie magiczne, jako że wody te były silnie naenergetyzowane i zmineralizowanie.

      Istnieje hipoteza, według której kamienne kręgi w Odrach pełniły dla Gotów funkcję  obserwatorium astronomicznego, przy pomocy którego wyznaczano daty  przesileń wiosennych i jesiennych. Być może przy ich pomocy można było także dokonywać identyfikacji ruchów ciał niebieskich, co starał sie udowodnić twórca teorii, pochodzący z Poznania niemiecki mierniczy Paul Stephan. Naniósł on na mapę terenu położenie kręgów wraz z kierunkami świata wykazując możliwość wyznaczenia w ten sposób dat równonocy. Podobne próby wykonane w Węsiorach i Grzybnicy pozwalają przypuszczać, że na obu cmentarzyskach (obecnie znacznie bardziej zniszczonych i mocniej zalesionych, co utrudnia dokonanie obiektywnych pomiarów) część kręgów i kurhanów wyznacza kierunek przesilenia letniego dla wschodu słońca. Jednocześnie Stephen zwrócił uwagę na ilość kamieni w kręgach VI (18) i VII (20) sugerując, że odpowiada to 18 miesiącom po 20 dni. Ponieważ kręgi IV i V liczą odpowiednio 23 i 22 kamienie, przypisał im rolę miesięcy nieregularnych, w sumie 365 dni roku słonecznego, mogłoby to potwierdzać znane z przekazów historycznych gockie zasady podziału roku na lato i zimę.    

     Hipotezy w/g Danikena zakładają, iż kamienne kręgi to plany baz kosmicznych, względnie są związane z rozwojem cywilizacji ludzkiej dokonanej z inspiracji kosmicznych przybyszy. Kręgi odrowskie stanowić mają odwzorowanie Hiad z gwiazdozbioru Byka, a kamienne kręgi w Węsiorach odpowiadać mają gwiazdozbiorowi Plejad (są to jakoby ich lustrzane odbicia). Daniken i jemu podobni również datują powstanie kręgów na przynajmniej 2 - 3 tysiąclecie p.n.e, ale dowodów nie przytaczają.

     Nim Goci podbili rzymską Europę, przez 200 lat mieszkali w okolicy uścia Wisły. Kamienne kręgi - gockie cmentarze, miejsca tajemniczych obrzędów, astronomiczne kalendarze czy też znaki słurzące do kontaktów z mieszkańcami gwiazd?

Problem jest i pozostanie otwarty; ci z nas - radiestetów, którzy byli lub będą w Odrach i Węsiorach z pewnością dostrzegą znaczne różnice charakteru tych miejsc. Kręgi odrowskie są znacznie bardziej energetyczne, przebywanie w ich obrębie sprzyja relaksacji i ułatwia medytację. Kręgi w Węsiorach położone są w innym terenie, ponadto wiele z nich jest uszkodzonych lub przeszło “naprawę” przeprowadzoną przez badaczy - archeologów. Być może to spowodowało znacznie niższą energetyczność tych miejsc.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Walne Wyborcze Zebranie SRR 26.06.2018 godz. 18.00

 

 

Jubileusz XXV SRR

 

 

W kręgu Geobiologii

 biuletyn SRR

Zamówienia w  redakcji Biuletynu

503076119

 

 

 

 

 

Strona główna ] W górę ]

Wyślij pocztę do iresti@wp.pl z pytaniami i uwagami dotyczącymi tej witryny sieci web. Materiały na tej witrynie są chronione prawami autorskimi. Wykorzystanie ich w celach komercyjnych jest niezgodne z prawem.
Ostatnia modyfikacja: 05 czerwca 2018